altijd aan de basis liggende, stulpt de Aspidosiphon zijn slurp uit en in. 

 Terwijl men tot voor korten tijd meende, dat de Aspidosiphon in de 

 koraal de spiraalholte zelf boorde, daar geen spoor van schelp binnen 

 in de koraal tot nu toe gevonden werd, heeft, in 1895, Bouvier mede- 

 gedeeld, hoe bij jonge exemplaren in de basaalplaat kleine Cerithium, 

 Natica en andere scbelpjes gevonden worden, waarin de jonge Aspido- 

 siphon eerst leeft, terwijl dan de solitaire koraal zich op de schelp vast 

 zet. De koraal groeit om de schelp, maar de Aspidosiphon belet door 

 hare voortdurende bewegingen dat de opening gesloten wordt. Ook naar 

 Bouvier's mededeeling zou de schelp bij de oudere dieren dan geheel 

 worden opgelost en de kleine openingen in den zijwand van de koraal 

 ontstaan door oplossing der kalk door de afzonderingsprodukten der 

 huidklieren van de Aspidosiphon. Uit het rijke materiaal der Siboga- 

 expeditie is mij ten eerste gebleken, dat werkelijk bij jonge exemplaren 

 altijd gemakkelijk de oorspronkelijke schelp terug te vinden is, maar 

 bovendien, dat de schelp in het latere leven niet wordt opgelost, maar 

 bij nauwkeurig zoeken door slijpen op een oliesteen, altijd in de as (pseudo- 

 columella) van de spiraal, waarin de Aspidosiphon leeft, terug te vinden 

 is. Ook de kleine kanaaltjes in den wand ontstaan niet door oplossing, 

 maar door afsnoering van de hoofdopening, doordat eenige tusschenschotten 

 niet doorgroeien, waarschijnlijk door de ligging van den anus daarin ver- 

 hinderd. Ook is de symbiose niet zoo noodzakelijk als Bouvier het meent, 

 daar verscheidene exemplaren voorkomen, waarbij de Aspidosiphon ver- 

 dwenen is, en in plaats daarvan eene Paguride in de holte leeft, terwijl 

 de koraal er volkomen normaal en gezond uitzag. 



Mejuffrouw Popfa wenscht de vergadering te raadplegen over eene 

 nomenclatuur-aangelegenheid, over welke de vergadering echter geen 

 oordeel meent te kunnen uitspreken. 



De Heer de Meijere laat eenige praeparaten rondgaan, betrekking 

 hebbende op de biologie der Conopidae, een Dipter a-fami\ie, waarvan 

 de larven leven in het achterlijf van Tlymenoptera. In den afgeloopen 

 zomer heeft Spr. in de omgeving van Hilversum talrijke hommels, waar- 

 onder ook de geheele bevolking van drie hommelnesten, hierop onder- 

 zocht, met het resultaat, dat hij nu een 50-tal larven en !23 poppen 

 dezer ook wegens hun aan wespen herinnerenden habitus zoo merkwaar- 

 dige parasietvliegen te zijner beschikking heeft. Deze behooren tot min- 

 stens 2 soorten van Conopidae, terwijl blijkens ook gevonden vervellings- 

 toestanden de eene soort in 3, de andere in 2 ontwikkelingsstadien aan- 

 getroffen werd. Geen der hommels werd door meer dan ééne larve 

 bewoond. Terwijl Spr. hier ter plaatse omtrent dit materiaal niet verder 

 in bijzonderheden wenscht te treden, wil hij er alleen nog op wijzen, dat 

 hij ook het allerjongste stadium als larve van 1,5 mm. in 't achterlijf 

 van hommels aantrof, waarmede dus bewezen is, dat deze larven bepaal- 

 delijk parasieten der imagines zijn. Dat nu ook de infectie in dit sta- 

 dium plaats heeft, wordt hierdoor wel zeer waarschijnlijk, maar is nog 

 niet zeker uitgemaakt. 



Merkwaardig is het ook, dat hommels nog vliegend werden aangetroffen, 

 niettegenstaande zij door een bijna volwassen Conopiden-larve werden 

 bewoond, welke het achterlijf zoo goed als geheel opvulde. 



Van de zeer gecompliceerde achterste stigmata dezer larven gaan 

 eenige afbeeldingen rond. 



