WETENSCHAPPELIJKE VERGADERING 



Amsterdam. Aquarium-Gebouw van het Genootschap „Natura Artis 

 Magistra". 30 November 1901. 's Avonds 8 uur. 



Aanwezig de Heer Weber (Voorzitter), Mevrouw Weber, Mejuffrouw 

 Boissevain, de HH. J. Th. Oudemans, Büttikofer, Redeke, Hubrecht, van 

 Kampen, Versluys, Loman, de Jong, Eoeters van Lennep, van Bemmelen, 

 Bottemanne, Nierstrasz, Jentink, de Stoppelaar, Bolsius, van Wijhe en Hoek. 



Als gast de Heer Dr. Sarassin. 



De Voorzitter verwelkomt den Heer Sarassin en herinnert aan de groote 

 verdiensten, die de Heer S. en zijn neef zich verworven hebben 

 voor de vermeerdering van onze kennis omtrent de fauna, de natuurlijke 

 historie in het algemeen, van Nederlandsch-Indië. 



De Heer Sarassin geeft, na den Voorzitter hartelijk dank te hebben 

 gezegd voor zijnen welkomstgroet, en na met erkentelijkheid gesproken 

 te hebben van de bij uitstek gastvrije wijze, waarop zijn neef en hij 

 op Celebes en in het oostelijk deel der Nederlandsch-Indische koloniën 

 ontvangen waren, eene kleine bijdrage ten beste, die wel niet van dier- 

 kundigen aard is, doch ook zoölogen, die de groote beteekenis van 

 palaeontologische en geologische onderzoekingen ook voor hun eigen vak 

 van studie ten volle erkennen, groot belang moet inboezemen. Hij ont- 

 wikkelt eene nieuwe theorie voor de verklaring van den ijstijd, gebaseerd 

 op de ondervinding bij gelegenheid van de uitbarsting der Krakatau in 

 Augustus 1883 opgedaan. De atmospheer heeft drie jaar noodig gehad 

 om zich volkomen te zuiveren van de rook- en stof-massa, die bij die 

 uitbarsting is uitgeworpen en opgestegen en die zich over een groot deel 

 van het dampkringshulsel der aarde heeft verspreid. De alterneerende 

 werking van drie of vier dergelijke Krakataus, een aantal dus kort op 

 elkander volgende vulkanische uitbarstingen van eenen zoodanigen omvang 

 als in 1883 plaats vond, zou er in slagen een zoo dichte sluier van rook 

 en stof om 's aardrijks oppervlak uit te breiden, dat daardoor een belang- 

 rijke invloed op de temperatuur en de vochtigheid van het aardoppervlak 

 uitgeoefend moest worden : zulke vulkanische perioden in de geschiedenis 

 der aarde zijn noodzakelijkerwijze steeds gevolgd of begeleid door ijs- 

 perioden. Hij wijst er op, dat een aantal hypothesen en theorien voor 

 het optreden van den ijstijd zijn opgesteld en dat de waarschijnlijke 

 juistheid van deze niet grooter is, dan die van de door hem ontwikkelde 

 theorie. 



De heer van Beinnielen vertoont eenen onvolledigen schedel van 

 Ornithorhynchus, die hem daarom van veel beteekenis is voorgekomen, 



