daar hij hem het beloop van de naden in de orbitaal-streek en met name 

 den naad, die het basi-sphenoid scheidt van het prae-sphenoid, duidelijk 

 heeft doen kennen. 



De Heer Redcke doet eenige rnededeelingen omtrent de samenstelling 

 van het plankton der Oosterschelde. De planktonmonsters, die hem het 

 materiaal hiertoe leverden en waarvan de bewerking hem was opgedragen 

 door den Wetenschappelijken Adviseur in Visscherijzaken, waren in de 

 jaren 1900 — 1901 ter gelegenheid van het oesteronderzoek stelselmatig 

 op vier verschillende stations op de Oosterschelde verzameld met het doel, 

 de qualitatieve samenstelling van het plankton na te gaan in verband 

 met het vraagstuk van de voeding van de oester. Ofschoon in den loop 

 van het onderzoek bleek, dat de oesters zich in hoofdzaak met bodem- 

 Diatomeeën voeden, en aan de plankton-organismen dus geen of slechts 

 een zeer ondergeschikte beteekenis toekomt in verband met het oester- 

 vraagstuk, werden de plankton-onderzoekingen niettemin voortgezet ten 

 einde ook omtrent de wisselende samenstelling van het plankton in 

 verschillende jaargetijden en op verschillende punten 

 nadere gegevens te verschaffen, om zoodoende met meerdere zekerheid 

 te kunnen aantoonen, dat het dieet van de oester ten allen tijde 

 onafhankelijk is van de pelagische flora. 



Met het doel de verschillen in cijfers uit te drukken werd door 

 spr. van elk der van te voren in een Hensen's schudfleschje innig ge- 

 mengde monsters een bepaald gedeelte geteld, dat, gelijk uit herhaalde 

 controle-tellingen bleek, een voldoende juist beeld gaf van de samen- 

 stelling van het plankton op elk der onderzochte punten. Zoodoende 

 werden verhoudingsgetallen verkregen, die ook de verschillen in quan- 

 titatieve samenstelling, althans bij benadering, weergeven en ten minste 

 sprekender en objektiever zijn, dan de veelal gebruikte, zeer subjektieve 

 termen als: «zeldzaam'', «gewoon", »zeer talrijk" en dergelijke meer. Door 

 de aldus verkregen uitkomsten vervolgens op telkens duizend individuen 

 om te rekenen, kan men deze nog gemakkelijker onderling vergelijken. 



Spr. deelt eenige der op deze wijze verkregen resultaten mede. Het 

 blijkt o. m., dat het Oosterschelde-plankton gedurende bijna het geheele 

 jaar in hoofdzaak uit Diatomeeën bestaat, doch dat er ten opzichte van 

 de betrekkelijke hoeveelheid daarvan groote verschillen gevonden worden, 

 al naar de plaats en het jaargetijde, waarvan men het plankton onder- 

 zoekt. Zoo treden in de wintermaanden de Diatomeeën zoozeer op den 

 voorgrond, dat zij 70°/ o — 95 / o van alle plankton-organismen uitmaken. 

 In de zomermaanden krijgen de Crustaceeën, met name de pelagische 

 Copepoden en hare larven zoodanig de overhand, dat zij het plankton een 

 geheel ander karakter geven en zij het op enkele plaatsen zelfs van de 

 Diatomeeën kunnen winnen. In het algemeen zijn de Crustaceeën het 

 talrijkst op de het meest naar buiten gelegen punten, terwijl de Diato- 

 meeën juist schaarscher worden, hoe meer men het plankton zeewaarts 

 onderzoekt. Dit is voor een goed deel toe te schrijven aan de enorme 

 ontwikkeling, die de Schelde-Diatomee bij uitnemendheid, Eupodiscus 

 argus Ehrb., met name in het meer naar binnen gelegen, ondiepere 

 gedeelte van het Schelde-bekken, erlangt. Diatomeeën en Crustaceeën 

 samen vormen het hoofdbestanddeel gedurende het geheele jaar. Daarnaast 

 spelen andere pelagische organismen een zeer ondergeschikte rol. Alleen 

 op het meest naar buiten gelegen punt waren zij van eenige beteekenis. 

 Hoe meer men zeewaarts komt, des te heterogener blijkt de samenstelling 



