zijn de ambulacra subpetaloid, de poren-zonen dus recht en aan het eind 

 niet convergeerend, en het ongepaarde ambulacrum ligt in gelijk niveau 

 met de overige, hetgeen aan deze vormen een primitief' karakter verleent, 

 waardoor zij sterk herinneren aan de fossiele genera Stenonia en Aste- 

 rostoma. Onze nog gebrekkige kennis der laatstgenoemde vormen maakt 

 het echter moeilijk te beslissen in hoever hier van nauwe verwantschap 

 sprake is. 



Bij Plesiozonus liggen de poren-zonen zeer dicht bijeen ; bovendien ver- 

 toont het genus de eigenaardigheid, dat er in de achterste ambulacra 

 tusschen de overige verspreid eenige «ingesloten", d. i. den zijrand der 

 ambulacra niet bereikende, ambulacraalplaten voorkomen. 



Door het compacte apicaalsysteem onderscheiden zich de voorgaande 

 genera van de Ananchytidae, eene familie, van welke tot dusverre als 

 recente vertegenwoordigers slechts de door hun ongepaarde poren af- 

 wijkende Urechininae bekend waren. De eerste, gepaarde poren bezit- 

 tende Ananchytidae werden in het krijt, tot hoogstens het mioceen, 

 aangetroffen, en het is dus zeer merkwaardig, dat de Siboga- expeditie 

 ook van deze groep een recenten vorm ontdekte; wegens het bezit eener 

 subanale fasciole en een sterk gedifferentieerd meridosternum kan dezen 

 in geen der fossiele genera eene plaats worden aangewezen; hij zal door 

 Spr. onder den naam van Stereopneustes relictus beschreven worden. 



Verder is nog zeer merkwaardig een nieuwe Pourtalesiide (Sternopa- 

 tagus sibogae n. g. n. sp.). Omtrent de verwantschap dezer familie 

 heerscht tot dusverre veel verschil van meening. Agassiz beschouwde 

 haar als naverwant aan de Ananchytidae, waartoe hij echter ook talrijke 

 echte Spatangidae bracht, welke weinig ontwikkelde petala bezitten, 

 zooals de boven besproken Palaeopneustes. Loven kwam tot de slotsom, 

 dat de Pourtalesiidae een geheel afzonderlijke plaats behooren in te 

 nemen naast de Cassiduloidea en Spatangoidea. Daarentegen vatten 

 anderen, b. v. Duncan en Bather, ze als afwijkende Spatangiden op, 

 terwijl Lambert weder op de overeenkomst, wat hun sternum betreft, 

 met dat der Ananchytidae gewezen heeft. Het nieuwe genus Sternopa- 

 tagus stemt nu in sommige kenmerken, b.v. apicaalsysteem en sternum, 

 nog zeer . met de Ananchytidae overeen, terwijl het aan den anderen 

 kant door de plaatsing van het peristoom, de daarvoor liggende groeve 

 enz. een echte Pourtalesiide is. De kloof tusschen beide groepen wordt 

 door deze vondst op zeer gelukkige wijze overbrugd en het lijdt wel geen 

 twijfel, of de laatste is een zijtak, die met de echte Spatangiden geen 

 nadere verwantschap bezit. 



Loven meende nog, dat het gemis van penseelvormige pootjes om het 

 mondveld een gewichtige, kenmerkende eigenschap der Pourtalesiidae 

 was. Ook hierin echter vertoont Sternopatagus den gewenschten tusschen- 

 toestand. De genoemde organen zijn er wel, maar zeer klein en rudi- 

 mentair. 



Het genus ontleent zijn naam aan een zeer eigenaardig geplaatste fas- 

 ciole ; deze loopt namelijk van voor den mond tot voor den anus, geheel 

 aan de ventrale zijde van het dier, in wijden kring om het sternum 

 heen. Als verwan tschapskenmerk hecht Spr. overigens aan de fasciolen in 

 't algemeen slechts geringe beteekenis. 



De Heer Ver§luys deelt een en ander mede over de Chrysogorgiidae, 

 een familie van Gorgoniden, naar aanleiding van het door de Siboga- 

 expeditie verzamelde materiaal. Dit omvat 21 soorten, waaronder 15 



