116 



De Heer Snouckaert, aan wieu ik den vogel zond, maakte 

 daarvan de volgenden beschrijving. 



9. Vorm als van de type. Geheele lengte 0.73 M. Vleugel lang 

 0.41 M., tarsus 0.08 M. Bek wat lichter dan bij de type. Kop wit- 

 achtig grijs. Hals licht bruinachtig grijs, het uiteinde van iedere 

 veder wit. Rug en mantel evenzoo. Onderrug en bovendekvederen 

 van den staart grijs met donkere schachten. Staartpennen bruin- 

 grijs met witte uiteinden ; de buitenste geheel, de volgende alleen 

 op de binnenvlag wit, welke kleur binnenwaarts bij ieder paar 

 meer inkrimpt en op de beide middelste paren geheel verdwijnt. 

 Slagpennen bruingrijs, de buitenste lichter, de binnenste donkerder 

 met een witten zoom aan de buitenvlag. Vleugeldekvederen grijs. 

 Keel witachtig grijs. Onderdeelen wit. Pooten licht vleeschkleurig. 

 Iris lichtbruin. 



Dergelyke gevallen van albinisme komen bij deze soort uiterst 

 zelden voor (A.). 



Anser alhifrons erytkropus (L.) — Dwerggans. Onder Maren 

 (Noord-Brabant) werden 1 Januari twee stuks gevangen (v. d. Bog.). 



Anas boscas L. — Wilde eend. X Dajila acuta. (L.) — Pijl- 

 staart. Een bastaard werd, 8 October, in eene eendenkooi , te 

 Kleine Geest, onder Tietjerk (Friesland) gevangen. De heer 

 Snouckaert beschrijft die als volgt : 



cf. Vorm in het algemeen als die van D. acuta. Geheele lengte 

 0.62 M. Bek lang 0.055 M., vleugel 0.28 M., staart met de langste 

 vederen 0.13 M., tarsus 0.045 M. 



Bek breeder dan bij acuta, licht blauw met zwarten rug en 

 nagel. Kop en nek donker goudgroen als bij boscas maar met 

 purperbruinen weerschijn. Zijden van den hals roestbruin. Rug en 

 vleugels in het algemeen als bij acuta, maar de lange, spitse dek- 

 vederen ontbreken. Kleine slagpennen als bij boscas. Spiegel don- 

 kergroen met paarsen weerschijn ; van boven flauw gezoomd met 

 een grijzen en een zwarten band, de laatste licht bruin gerand ; 

 van onderen met een duidelijken zwarten en een witten rand als 



