270 



dezer vederen zwart. Kleine vleugelpennen aan de buitenvlag licht- 

 blauw met een zwarte streep langs de schacht, aan de binneuvlag 

 blauwgrijs met witte bandjes en vlekjes, en met een witten eind- 

 zoom. Hier en daar zijn witte puntjes aan de uiteinden der vleugel- 

 dekvederen. 



Staartvederen aan de bovenzijde zwart met witte dwarsbandeu, 

 welke laatste het duidelijkst zijn op de buitenste pennen, en allengs 

 minder worden totdat ze op het middelste paar bijna geheel ver- 

 dwijnen. De grijsblauwe kleur die op hef buitenste paar geheel 

 ontbreekt, verschijnt op het volgende weer als een smal randje 

 langs de buitenvlag, 't welk op de volgende vederparen steeds 

 breeder wordt, totdat zij op 't middelste paar de geheele veder 

 inneemt, met uitzondering van een smalle zwarte schachtstreep. 

 Onderzijde van den staart zwart en wit gehand. 



Bek lang, dik en krachtig, donker hoornkleurig, alleen aan de 

 punt en de basis van den ondersnavel hoorugeel. De zeer korte, 

 tamelijk sterke pooten zijn donkergrijs; nagels zwart; oog bruin. 



Bek (van 't voorhoofd tot de punt) 5 cM.; hoogte bij de neus- 

 gaten 1,4 cM. Vleugel 16, staart 9, tarsus 1,3 cM. 



Een meer uitvoerig bericht over dezen vogel is door mij ge- 

 geven in het Maandschrift: de Levende Natuur, n° 2 van 1900. (S.) 



Syrnium aluco (L.) — Boschuil. In verband met mijn bericht 

 over deze soort in mijn vorig verslag, ontving ik van den Heer 

 P. Leis de mededeeling dat de boschuil in de buurt zijner woon- 

 plaats (Alblasserdam Z. H.) vrij algemeen wordt aangetroffen van 

 af half Augustus tot in het voorjaar. Deze Heer merkte op, dat 

 enkele boomen met voorliefde door die uilen als rustplaats worden 

 gekozen, zooals o. a. het geval is met een eikenboompje achter 

 zijne woning 't welk het blad lang behoudt, terwijl ook wilgen 

 en een bruine beuk soms worden bezocht. Broedende is de bosch- 

 uil in die streek nooit waargenomen en bij onderzoek is het den 

 Heer Leis gebleken, dat deze uil in den nabarigen Krimpenerwaard 

 byna nimmer voorkomt en op het eiland IJselmonde eveneens tot 

 de zeldzaamheden behoort. 



