De Heer Horst spreekt over autotomie en herstellingsvermogen bij 

 Echinodermen. Wat men tot voor korten tijd beschouwde als een zeld- 

 zaamheid blijkt vrij algemeen voor te komen — vooral sommige vormen 

 van Echinodermen vertoonen dit verschijnsel zeer vaak. Zoo kan men 

 gerust zeggen, dat 50 % van de exemplaren van Asterias tenuispina 

 in dit geval verkeeren en dat het ook bij Echinaster fallax uit de 

 Indische Zee bij herhaling is waargenomen. Spreker vertoont eene Zinkia, 

 die het verschijnsel eveneens illustreert en herinnert aan de proefnemingen 

 van Preijer, die ten doel hadden aan te toonen, dat zelfs dan nog her- 

 stelling plaats vond, als er van de schijf van de zeester geen spoor meer 

 aanwezig was. 



Hij behandelt verder gevallen van zelfverminking, die bij de Crustaceen 

 zijn waargenomen. Daar waar een krabbepoot afbreekt, als men het dier 

 daaraan ophangt, bevindt zich een septum in den poot, dat tengevolge 

 heeft, dat geen bloeding kan voorkomen. 



Naar aanleiding van deze mededeeling herinnert de Heer Sluiter zich 

 gelezen te hebben, dat Preyer's proeven zijn nagedaan met het resultaat, 

 dat men bij zeesterren alleen dan herstelling kon constateeren, als ten 

 minste een stukje van de schijf aan den arm of aan het deel van den 

 arm was blijven zitten. 



De Heer van Benimelen, door omstandigheden genoodzaakt de ver- 

 gadering voor het einde te vex'laten, zond het volgende verslag in van 

 de mededeeling, die hij had willen doen. 



Hij zette zijn onderzoek over den Monotremen-schedel voort, en kwam 

 daarbij tot eenige punten van vergelijking tusschen den schedel van 

 Ornithorhynchus en dien van Echidna, welke hem niet van belang ont- 

 bloot schenen. Als vast punt van uitgang kan het stijgbeugel-venster in 

 de trommelholte van het rotsbeen dienen. Terwijl nu bij Ornithorhyn- 

 chus het rotsbeen aan drie zijden door groote openingen gescheiden wordt 

 van de omliggende beenderen, is het bij Echidna rondom door naden 

 aan deze beenderen (occipitale laterale, occipitale basilare, pterygoideum en 

 den zoogen. achtersten temporaal-vleugel van het sphenoiueum) verbonden. 

 Gaat men de oorzaken na van dit in het oogvallend verschil, dan is die 

 voor de afwezigheid van de achterste der drie openingen (het foramen 

 praecondyloïdeum) gemakkelijk genoeg op te sporen. Deze is namelijk 

 zonder eenigen twijfel het gevolg van toegroeien. Bij sommige jonge 

 E'c/iidna-schedels zijn de openingen nog even groot als bij Ornithorhxjn- 

 chus, bij andere zijn slechts sporen aanwezig, bij nog andere zijn ook 

 deze verdwenen. Aan dezelfde oorzaak moet waarschijnlijk het ontbreken 

 van het tweede, mediaanwaarts gelegen schedelgat geweten worden, en 

 ook daarvan was bij de jongste, aan spreker ten dienste staande Echidna- 

 schedels een spoor aan te toonen tusschen occipitale basilare en de 

 achterwaartsche vleugelvormige uitsteekseltjes van het basisphenoïd. In 

 ligging beantwoordt het aan het foramen lacerum anterius. 



Maar voor de derde voorste opening, die bij Ornithorhynchus zeer 

 aanzienlijk is, en een ovalen vorm vertoont, is de oplossing minder 

 gemakkelijk. Op 't eerste gezicht komt men bijna noodwendig tot het 

 besluit , dat ook dit gat bij Echidna is dichtgegroeid. Deze onderstelling 

 moet echter dadelijk worden losgelaten, wanneer men tot de wetenschap 

 komt, dat de opening in quaestie het foramen ovale is, daar de bij 

 Ornithorhynchus zeer sterk ontwikkelde onderkaakstak van den trige- 

 minus er door uittreedt. Daardoor wordt het echter tegelijk mogelijk 



