WETENSCHAPPELIJKE VERGADERING 



Amsterdam. Zoölogisch Laboratorium. 25 November 1899. 's Avonds 8 uur. 



Aanwezig de HH. Horst (Voorzitter), .T. Th. Ouderaans, Sluiter, de 

 Meyere, van Kampen, Eedeke, de Dames Boissevain, Hoek en Popta, de 

 HH. Büttikofer, Kerbert, van Wijhe, Tjeenk Willink, Loman, van Bem- 

 melen, Hubrecht, Bolsius, Botte manne, Went, Wevers, Vosmaer en Hoek. 



De Heer Bolslus bespreekt de plaatsing der zoogenaamde ))nephri- 

 diaaltrechters" en hunne capsules in het lichaam der Baementeria offi- 

 cinalis. Deze organen zijn in andere Hirudineën op bepaalde eenvormige 

 wijzen geplaatst; b. v. bij de Glossiphoniden, alle zoo dat geheel de reeks 

 aan de buikzijde is gelegen, en de «trechter" in de bloedholte, welke den 

 zenawstreng omgeeft, vooruitspringt; bij de Herpobdelliden, allen zoo 

 dat de geheele reeks is opgehangen in bloedholten meer zijwaarts aan 

 de rugzijde gevormd. Bij de II. officinalis vindt de spreker een deel der 

 reeks van deze organen, en wel de meest achterwaartsche, gelegen gelijk 

 bij de andere Glossiphoniden, aan de buikzijde; de leden echter van het 

 eerste deel der reeks, naar het vooreinde, zijn geplaatst volgens de type 

 der Herpobdelliden, d. i. zijwaarts naar de rugzijde, zonder eenige ge- 

 meenschap met de buikbloedholte. 



Deze twee bijzonderheden waren, buiten weten van den spreker, door 

 prof. Alex. Kowalewsky van St. Petersburg reeds voor eenigen tijd 

 opgemerkt en in een russisch tijdschrift beschreven. Een derde eigenaar- 

 digheid was echter door den russichen geleerde niet vermeld, dat er na- 

 melijk tusschen deze twee gedeelten der reeks overgangsterraen zijn, 

 waarbij het besproken orgaan een middenstand inneemt tusschen de twee 

 genoemde uiterste standen 



Tn twee seriën van snijpreparaten is de spreker in staat de bovenge- 

 noemde bijzonderheden, alsook den sierlijken vorm der «trechters", onder 

 het mikroskoop ten aanschouwe der aanwezigen te brengen. 



De Heer van Wijhe demonstreert preparaten van konijnenembryonen, 

 waarin het kraakbeen volgens eene nieuwe methode is gekleurd. Deze 

 methode berust op de eigenschap van sommige kleurstotïen kraakbeen 

 elektief te kleuren. Zulk een kleurstof is b. v. safranine. De gang van 

 zaken bij dit procédé is als volgt: nadat de voorwerpen gefixeerd zijn 

 in een lisatievloeistof, die de weefsels niet verdonkert, — een goed 

 middel is b. v. een mengsel van sublimaat en formol — worden zij in 

 toto gekleurd. Uit alkohol van 96% komen zij daartoe in eene oplossing 



