van 1 deel -^afranine in 100 deelen alkobol van 70°/^. Na een paar dagen 

 is het geheele object gekleurd; men hangt het vervolgens in sterkeren al- 

 kohol b. V. van 75% en laat het daarin een week, waarna het geheele 

 voorwerp behalve het kraakbeenig stelsel, is ontkleurd. De preparaten 

 komen vervolgens in xylol en worden in canadabalsein bewaard. 



De Heer Redeke spreekt over variaties in de plaatsing der rugvinnen 

 bij Gohius minulus. Dit vischje komt bij ons o. a in het brakke water 

 der Zuiderzee en in het Hollandsch Diep in nagenoeg zoet water voor. De 

 exemplaren uit de Zuiderzee bereiken eene lengte tot 72 niM., die van 

 het Hollandsch Diep worden nog langer, nl. 80 mM. Klaarblijkelijk heeft 

 men hier dus met een anderen brakwatervorm te doen, dan die waarvan 

 het bestaan in de Oostzee door Heincke is aangetoond. De brakwatervorm 

 der Oostzee toch, Heincke's Gohius minutus var. minor, bereikt slechts 

 eene lengte van hoogstens 42 mM. 



Dit verschil was het uitgat)gspunt van een onderzoek over de ver- 

 schillende Gohius-rsLüsen door spr. met behulp van de HEiNCKE'sche me- 

 thode der gekombineerde kenmerken begonnen. 



In den loop van dit onderzoek bleek, dat zich de voorste en achterste 

 rugvin bij een aantal individuen, gevangen in de Zuiderzee onder de 

 Friesche kust, verschillend gedroegen ten opzichte hunner variabiliteit. 



Terwijl de variaties in den stand der voorste rugvin op normale wijze, 

 volgens de wetten der kansrekening, rondom een typisch gemiddelde ge- 

 groepeerd bleken te zijn en uit de indices dier vin een normale, sym- 

 metrische waarschijnlijkheidskromrae kon worden gekonstrueerd, had de 

 kromme, met behulp der indices van de achterste rugvin verkregen, de 

 asymmetrische gedaante eener halve Galtoncurve. De stand dezer vin 

 varieerde dus slechts naar eene zijde. Bij de groote meerderheid der in- 

 dividuen (66%) bevond zij zich op vrij grooten afstand van de spits van 

 den bek, bij de overige individuen was zij in verschillende mate wel 

 meer naar voren, doch nimmer verder naar achteren geplaatst. 



Spreker meent de verklaring, voor dit verschijnsel te moeten zoeken 

 in het feit, dat de achterste rugvin, als het ware een produkt der voorste, 

 eene veel geringere zelfstandigheid bezit dan de laatstgenoemde, en ziet 

 in haar eenzijdig varieeren eene herinnering aan de achterwaartsche ver- 

 plaatsing der achterste rugvin. Spreker acht het uit dien hoofde zeer 

 waarschijnlijk, dat de studie van den aard der variabiliteit, ook bij het 

 beantwoorden van morfogenetische vragen, een zeer te waardeeren hulp- 

 middel zal blijken te zijn. 



Bij het debat, dat zich over deze mededeeling ontspon, verklaarde de Heer 

 Hubrecht zich niet geheel met sprekers gevolgtrekking te kunnen vereeni- 

 gen. Integendeel, hij meende uit het gedrag der achterste rugvin eerder te 

 mogen besluiten, dat zij juist neiging had zich naar voren te verplaatsen. 



Do Heeren Loman en van Bemmelen verdedigden daartegen de ziens- 

 wijze van den Heer Redeke, waarop deze zijn opvatting nog eenmaal kor- 

 telijk uiteenzette en er ten slotte de aandacht op vestigde, dat alleen langs 

 experimenteelen weg, door selectieproeven dus, zekerheid in deze materie 

 zou zijn te verkrijgen. 



De Heer Horst vertoont een in de nabijheid van Leiden gevangen 

 exemplaar van rivierbaai's met een zeer ongewoon voorkomen. Terwijl 

 de dwarse grijze vlekken, die voor dezen visch zoo karakteristiek zijn, 

 nog slechts even zichtbaar zijn, heeft het dier over het geheele oppervlak, 



