wikkeld aanwezig, waar de tars zelf nog slechts uit 1 of 2 leden bestaat, 

 zoodat de naam: 6e tarslid zeker onjuist is. Spr. stelt voor aan deze af- 

 deeling, welke van hoogere orde is dan een tarslid, den naam praetarsus 

 te geven. 



Ue praetarsus is soms aan het uiteinde eenvoudig toegespitst (bij vele 

 insektenlarven o. a ), in den regel echter tot dicht bij den wortel in 

 tweeën gespleten; de beide daardoor ontstane spitsen zijn de klauwtjes, 

 welke dus volstrekt niet met haren gelijk zijn te stellen. Ook het feit, 

 dat in dit klauwtje soms nog een trachee indringt, verder dat het zelf 

 dikwijls met echte borstels bezet is en ook de tweeledige klauwen der 

 Solpugiden bewijzen dit. 



Het ongespleten, proximale gedeelte van den praetarsus is in verschei- 

 dene gevallen sterker ontwikkeld en een gedeelte ervan, hetwelk in het 

 algemeen den naam van empodium kan dragen, steekt dan tusschen de 

 klauwtjes uit. In den regel is dit empodium dan tevens hechtorgaan. 

 De praetarsus draagt verder somtijds aan weerszijden een aanhangsel 

 (iobuli iaterales), welke vooral bij Trichopteres, Lepidopteren en Dipteren 

 groot zijn; in laatstgenoemde orde zijn zij met hechtharen bezet. 



Een tweede soort van aanhangsels (lobull iinguiculares) treedt aan de 

 onderzijde van de basis der klauwtjes op. Deze zijn sterk ontwikkeld bij 

 sommige Coleoptei'en en vooral bij vele Hemipteren. In enkele gevallen 

 hebben zij zich over de geheele onderzijde van den klauw uitgebreid, zoodat 

 deze als 't ware zelf in een hechtlap is omgevormd (bij Ephemeriden, 

 enkele Coleopteren, bij één Dipteron en bij eenige Hemipteren). 



Terwijl bij de Tipuliden het empodium zelf nog den vorm van een 

 hechtlap vertoont, die in bouw met dieii der Orthopteren en Hymeno- 

 pteren overeenkomt, heeft zich bij vele andere Dipteren aan de onderzijde 

 van den praetarsus een schijfvormig aanhangsel ontwikkeld, dat met 

 hechtharen bezet is en als lobulus plantaris kan onderscheiden worden. 



Spreker gaat vervolgens na, wat bij de overige Arthropoden met dezen 

 praetarsus overeenkomt. Onder de Myriopoden heeft Scotopendrella den- 

 zelfden toestand (2 klauwen, geen hechtlap) als vele volwassen insekten, 

 terwijl de overige, slechts een klauw bezittende vormen zich onmiddelijk 

 aan de meeste insektenlarven aansluiten. 



De Arachniden hebben ook meest twee klauwen die ook hier een- 

 voudige deelen zijn van een afzonderlijk lid, aan hetwelk zich hier een 

 dorsale en een ventrale pees vasthecht. Bij Insekten en Myriopoden komt 

 alleen de laatste voor. Zeer verlengd en secundair geleed is de ijraetarsus 

 der Acarinen. 



Bij de Crustaceeën hechten zich ook twee pezen aan het eindlid, het- 

 welk hier in de hoogere afdeelingen als dactylopodit bekend is. Dit 

 eindlid zelf vertoont hier dicht bij zijn uiteinde dikwijls een secundaire 

 articulatie, die vooral bij Idothea b. v. zeer duidelijk is. Enkele Isopo- 

 den, b. v. Jaera, hebben aan het einde van het proxinale deel twee aan- 

 hangsels, die met klauwtjes te vergelijken zijn. 



Ook bij de Pycnogoniden meent Spr. hot klauwvcrmige einde der pooten 

 als afzonderlijk lid te moeten beschouwen. Dit draagt hier meestal twee 

 klauwtjes, wat Meinert nog onlangs als argument voor hunne verwant- 

 schap met de Arachniden op den voorgrond heeft gesteld. Het voorko- 

 men van twee dergelijke organen bij Jaera spoort er echter toe aan, 

 niet te veel gewicht aan dit argument te hechten. 



Bij Peripatus is het eindlid met zijn gespleten einde reeds duidelijk 

 herkenbaar. Hier is echter, wat de nmsculatuur betreft, een afwijkende 



