19 



mige ziju de schelpen hard als kiezel (Pliuius). Vaa sommige 

 wordt verteld , dat zij 's nachts licht vau zich geven , het bovenste 

 deel van binnen. Zij verschillen van kleur enz. Den oesters is 

 eigen kort van vleesch te zijn en niet lijvig en ook niet geplooid 

 met vezels en zij verlaten het lichaam in hun geheel. Vleesch 

 (spondylus) wordt in de oester genoemd dat witte ronde eeltach- 

 tige deel, dat zij binnen in het midden hebben, omdat het ge- 

 lijkenis met een wervelbeentje vertoont : wat wij een wervel (ver- 

 ticulum) noemen, op de spil van het spinrokken geplaatst, om 

 beter bij het spinnen rondgedraaid te worden. Het overige daarom 

 gelegen vleesch wordt baard (lacinia) genoemd, Perottus. De 

 oesters hebben dikke lippen (Aristoteles). Wat met den naam 

 van ei wordt aangeduid , ontstaat bij hen slechts in een ander 

 gedeelte en is hetzelfde , wat wij zeggen , dat de echini hebben 

 (Aristoteles). Wat ei genoemd wordt hebben de oesters niet alt^d , 

 maar werkelijk hebben zij ze; want spoedig als de tijd voortgaat 

 wordt hun vleesch kleiner en later gaat het geheel te niet , Wot- 

 tonus. Zij hebben een opening, waar de excrementen uitkomen, 

 in het bovenste gedeelte (Aristoteles). Zij hebben hoegenaamd 

 geen hoofden (Plinius) en geen haren (Galenus). De meeste heb- 

 ben geen oogen zegt Galenus , maar Plinius zegt nog nauwkeu- 

 riger, dat er nooit oogen voorkomen. Onderscheid van sexe ver- 

 toonen de oesters niet. 



Zij genieten van zoet water en daar waar veel stroomen uit- 

 loopen; die van de open zee zijn klein en zeldzaam, enz. Hun 

 lichaam is zeer vochtig en zij hebben geen vis vitalis (die van het 

 hart uit door de bloedvaten wordt verspreid). Zij hebben alleen 

 gevoel en geen andere zintuigen. Aristoteles zegt, dat zij zich 

 toch niet kunnen bewegen, al zijn zij los. In den Hellespont leven 

 de oesters van een Phucus (Fucus), d. i. een Alg (Aristoteles), Over 

 het groeien vau de oesters met de wassende maan , enz. Aristo- 

 teles zegt , dat oesters ontstaan , daar -waar voedsel genoeg aan- 

 wezig is : in een voedzame klei ontstaan zij ; ook geeft Aristoteles 

 veel over de „generatio" der oesters. Die welke met een kiezel- 

 achtige schelp bedekt zijn, ontstaan op (uit) in verrotting ver- 



