20 



keerend slib , of zeer veel uit het schuim , dat langen tijd rondom 

 schepen en rondom in den grond bevestigde palen blgft staan. 

 (Op een andere plaats zegt hij (Plinius) evenwel , dat oesters ont- 

 staan op rotsachtige gronden , die niet door zoet water bezocht 

 worden). Ook zegt Plinius onlangs met zekerheid te hebben ver- 

 nomen, dat op de oesterbanken een vruchtbare vloeistof als een 

 melk zich uitstort. De oesters planten zich niet met coitus en 

 niet met ouders voort en ook worden zij volstrekt niet alle uit 

 slijk geboren : zij hebben n.1. noch een duidelijk mannetje noch 

 een duidelijk wijfje, maar zij zijn van dezelfde natuur en zoo 

 aan elkander gelijk , dat ge geen mannetje van een wijfje kunt 

 kennen (Gillius uit de Halieut. van Oppianus). Plinius zegt ook, 

 dat de oesters onzijdig zijn , evenals de andere dieren , die aan den 

 diepen zeebodem of aan de rotsen vastzitten. Toen tijdens de oor- 

 log met Mithridates kort bij de stad Apamea in Phrygia de grond 

 door een aardbeving gespleten was , ontstonden plotseling meeren , 

 die daar vroeger nooit gezien waren , en nieuwe rivieren en 

 bronnen , terwijl oude verdroogden ; een groote hoeveelheid zoet 

 en zout water kwam , ofschoon de zee zich op een groote afstand 

 bevond , als uit de ingewanden der aarde voor den dag en de 

 geheele stroom was opgevuld zoowel met oesters als met andere 

 zeedieren (Gillius uit het werk van Athenaeus). In de oesters 

 ontstaan krabben. 



Hoe Ambrosius en Isidorus verhalen, dat het een krab gelukt 

 een oester op te eten. 



Ook zeesterren zijn de oesters zeer vijandig. Aelianus (Oppiani 

 Halieut. Lib. 2) deelt mee , hoe zij het aanleggen om hun vleesch 

 te bemachtigen. 



Waarschijnlijk hebben de zeeoesters geen gehoor; maar zij zijn 

 gewoon zich te verbergen , als er geluid gemaakt wordt. Bij Hesy- 

 chius en Varinus vinden wij het woord rasiixf/,yi voor een instru- 

 ment, waarin men de oesters verzamelt 



Wat hier verder volgt, is voor een deel reeds opgenomen in het 

 eerste hoofdstuk over de oesters bij de ouden. Lange bladzijden 

 wijdt Gesner evenwel bovendien nog aan de bespreking van alles 



