38 



Schmidt, (Oscar) Zur Entwickelungsgeschichte der Najaden. Sitzungsb. 

 der Wiener Akadem. 1856. 

 K. A. 



Forel, (F. A.) Zur Entwickelungsgeschichte der Najaden. Würzburg , 1867. 

 L. H. 



Ray Lankester , (E.) On the Development History of Mollusca (Pisidium). 

 Philos. Transactions of the Roy. Soc. 1874. 

 L. H. 



Flemming, (W.) Studieu in der Entwickelungsgeschichte der Najaden. 

 Wien, 1875. (Sitzungsb. der Wiener Akad.). 

 L. H. 



Rabl, (Carlj Ueber die Entwickelungsgeschichte der Malerinuschel. Jen. 

 Zeitschr. XI. 1876. 

 L. H. 



Ihering, (H. von) Uelier die Ontogenie von Cyclas und die Homologie 

 der Keimblatter bei den Mollusken. Zeits. Wiss. Zool. XXVI. 1876. 

 L. H. 



BraUD, (M.) Postembryonale Entwicklung d. Süsswasser-Muscheln. Zoo- 

 logischer Garten. (1878). 

 N. A. M. 



Schierholz, (C ) Zur Entwickelungsgeschichte der Teich- und Fluss- 

 muschel. Zeitschr. Wiss. Zool. XXXI. 'l878. 

 L. H. 

 Balfour, (Fr. M.) A Treatise on Coraparative Embryology. Vol. I. Lon- 

 don, 1880. — Lamellibranchiata. pag. 214—223. 

 Zi, Ju, 



Brach, (Jac.) De ovis Ostreorum, in: Ephemer. Acad. Nat. Cur. Dec. 2. 

 Ann. VIII. 1689. (1690). p. 506—508. 



Volgens dezen schi'ijver geven de Venetiaansche oesters den geheelen zomer door 

 tot in het Legin van den herfst melk (lae) van zich. Plinius en minder duide- 

 lijk Aristoteles hebben dit ook al beweerd en Petrus Gyllius zegt, dat de Byzan- 

 tijnen deze "melk" uitzaaien. Tegen dat deze melk zich begint te vertooneu in 

 de oester, wordt het ronde en vleezige middengedeelte van het dier geringer vau 

 omvang en sapjieloos, terwijl ook de kieuwen en de mantel er meer vast en hard 

 gaan uilzien. De witte vloeistof, die zich rondom het vleeseh in de schelp ver- 

 toont, ziet er in 't begin waterachtig, later als een donkere brijachtige massa uit. 

 Onderzoekt men ze onder het mikroskoop, dan vindt men er ronde eieren (als 

 pillen uitziende) in en bovendien andere, een weinig meer samengedrukte lichaam- 

 pjes, die zich vertooneu met de gedaante van de oester en een zwarte lijn bezitten, 

 waar de schelpjes sluiten. Deze zijn bovendien bewegelijk en vliegen in spiralige 

 . beweging van het beneden oppervlak van de schelp naar boven, daarna weer naar 

 beneden , opnieuw naar boven enz. Hun -/gradus animationis" is dus zeer groot. 

 Daarna sluiten de oesters hun schelp, zoodat aan het water daar buiten het bin- 

 nenkomeu belet wordt en het inwendige vocht allengs voor de voeding verbruikt 

 wordt. Tegen dien tijd nemen deze eieren den vorm aan van een zwarte brijach- 

 tige massa en vertooneu zij zich elk als een oester met een zwarte kleur toegerust. 

 Uit gebrek aan vocht of omdat zij voor het verkrijgen van een meer volkomen 

 vorm geen meerdere beweging behoeven, blijven zij onbewegelijk in de schelpen, 

 totdat zij door de moeder worden afgescheiden en zij zich op verschillende plaat- 

 sen , aan hout, steenen enz., gaan vestigen, en zich er vasthechten om hun vol- 

 maakter voim en aanzienlijker grootte te verkrijgen. 



