n 



alsof de zeester eeu puntige arm (straal) in de gapende schelp 

 zon steken en liaar daarna uitzuigen. Over den invloed van de 

 njaan op den groei der oesters zijn de ouden zeer eenstemmig (Lu- 

 cilius (± 125 V. C.) , Mauilius (± 25 v. C.) , Horatius (± 30 v. C.) , 

 Cicero (± 44 y. C.) ; Aulus Gellius (=*= 150 n. O.) geeft een heel ver- 

 baal , waarin over dienzelfden invloed zoowel op den groei van de 

 oester als op de grootte van de oogen van de kat, en op het 

 tieren van de uien wordt uitgewijd. (Het geloof in den invloed 

 van de maan op den groei van de oester bestond nog in 1G66: 

 in de „Philosophical Transactions" van dat jaar worden reizigers , 

 die naar Indië gaan uitgenoodigd er op te letten of die invloed 

 in fndië niet op tegengestelde wijze i^rerkte).. 



Ook bestond bij de Romeinen reeds het gebruik elkander oesters 

 ten geschenke te zenden. Ausonius (4de eeuw n. Chr.) schrijft 

 een vermakelijken brief aan Theon, die hem 30 (slechts tweemaal 

 15 en niets meer) oesters had gezonden en Martialis (=fc 80 n. 

 Chr.) drijft den spot met Papilus, die zelf vrij povertjes dineerde 

 maar kostbare geschenken van lekkernijen (waaronder oesters) aan 

 zgn vrienden zond om er mede te kranen (Ep. VII. 78). Er- 

 gens anders (Ep. VII. 20) zegt Martialis, dat Sanctra de gulzigaard 

 de gewoonte had den schotel met de donkere baarden der oesters 

 van de tafel weg te kapen. 



Ook van de oesterschelpen maakten de Romeinen gebruik, zoo- 

 wel als medicijn als cement. Palladius (de Re Rust. I. 41) geeft 

 een voorschrift voor een cement om baden te herstellen , waarin 

 oesterschelpen voorkomen. 



Wij mogen van hetgeen bij Romeinsche schrijvers over oesters 

 opgeteekend staat niet afstappen zonder nog vermeld te hebben, 

 dat C. Valerius Catullus (=fc 60 v. C. ) ( Ad hortorum Deum XVIII) 

 meedeelt, dat vooral bij Lampsacus (Klein-Azië nabij den Helles- 

 pont) de oester veelvuldig voorkomt ; dat Virgilius (30 v. C.) (Ge- 

 orgie. Lib. I. 205] den rijkdom der oesters te Pontus en Abydus 

 bezingt; dat Plinius (70 n. C.) (Lib. XXXVII. Cap. 54) nog ver- 

 meldt, dat ze bij Grynia in Klein-Azië en Myrina (het tegen- 

 woordig Sebastopol) worden aangetroffen ; dat Juveualis in een zijner 



