10 



weldige oester- verslinders geweest te zijn eu van de eerste wordt 

 o. a. meegedeeld, dat hij iemand met 200 sestertien begiftigde 

 voor een tweegesprek , waarin een wedstrijd wordt beschreven tus- 

 schen moiieljes , vijgesnipjes , oesters en lijsters aan wie de grootste 

 verdienste zou toekomen. 



Athenaeus vertelt vervolgens , dat toen Keizer Trajanus de Par- 

 then bevocht en zich op grooten afstand van de zee bevond , Api- 

 cius hem versche oesters zond, die hij dank een zeer schrandere 

 door hem uitgevonden behandeling in leven hield — werkelijke 

 oesters en geen valsche , zooals een bedriegelijke kok aan Nico- 

 medes , koning van de Bithyniers , valsche ansjovis voorzette , 

 toen hij ver van de kust verwijderd zijn verlangen naar die die- 

 ren had te kennen gegeven. 



Onder de vijanden van de oesters heeft de oudheid eveneens 

 een vertegenwoordiger en wel in den persoon van Seneca (± 50 u. 

 C.) die gewekljjg uitvaart tegen de oester, het met modder ge- 

 meste beest,, 4at den naam van voedsel niet verdient en alleen 

 geschikt is, om hem die reeds verzadigd is nog meer te doen 

 eten , wat zonder twijfel zeer aangenaam is voor veelvraten , die 

 er van houden zich vol te stoppen met zulk voedsel, dat ge- 

 makkelyk naar beneden glijdt en zeer licht terugkeert. (Epist. 95 

 en 108). 



De w^ze waarop de ouden oesters verorberden (rauw en gekookt, 

 gebraden enz.) was zeer verschillend ; een bepaald soort van brood 

 »panis ostrearius" we^rd met de oesters gegeten en het ontbreekt 

 evenmin aan recepten om oesters klaar te maken en te kooken 

 (zie Caelius Apicius (± 200 n. C.) , de Opsoniis IX Cap. VI). 



Oppianus (± 180 n. C.) beschrijft (Halieut. II 167) de wijze 

 waarop eejj soort krab {^,tkpKivot;) zich toegang tot het inwendige 

 van een oester weet te verschaffen. Als de oester haar schelp 

 geopend he^ft weet de krab heel handig een steentje er binnen 

 te plaatsen: zonder eenig gevaar te loopen en rustig naast de 

 oester gezeten geniet de krab vervolgens het smakelyk voedsel. 

 Dat de zeesterren eveneens de oesters belagen was den ouden zeer 

 goed bekend. Oppianus (Ibidem IL 180 — 185) stelt het voor, 



