kenmerk: eeu cl umie purperen draad moet door den baard loopeii 

 en als dat het geval is, is de oester » superieur." Oesters verbe- 

 teren als zij reizen en naar andere wateren worden overgebracht. 

 Zoo de oesters van Brundisium naar de wateren van Avernus enz. 

 (Hist. Nat. Lib. XXXII Gap. 21). 



Plinius citeert vervolgens Mucianus en ontleent aan hem eeu 

 vergelijking van de verschillende soorten van oesters onderling , 

 die van Cyzicus roemende als de grootste , zoetste , frischte van 

 alle: zelfs noemt M. ze witter dan die van Circeii — maar zoo- 

 ver gaat Plinius niet met hem mee, want met die van Circeii 

 kan volgens hem geen andere oester wedijveren wat betreft zoet- 

 heid en aangenaamheid van smaak. 



Het schijnt dat aan Agrippa de verdienste toekomt de Engelsche 

 oesters in Rome te hebben ingevoerd: dit waren de zoogenaamde 

 Rutupians afkomstig van de kusten van Kent in de nabijheid van 

 Riehborough en zij schijnen bijzonder in den smaak der Romeinen 

 te zijn gevallen. In de vierde satyre van Juvenalis vinden wg 

 een hierop betrekking hebbende toespeling. 



üit een mededeeling van Athenaeus blijkt, dat de ouden reeds 

 de gewoonte kenden om het gebruik van een zekere hoeveelheid 

 oesters aan een maaltijd te doen voorafgaan. Eveneens vinden 

 wij bij Macrobius het menu van een zeer weelderig gastraaal, 

 waaruit blijkt, dat voor den eten gebruikt werden: zee-egels, 

 rauwe oesters ad libitum, spondyli, pelorides, de visch turdus, 

 spergies. De volgende gang bestond uit : vet wild , oesterpasteitjes, 

 pelorides , zwarte en witte zeepokken enz. 



Dat oesters ook bij het souper der Romeinen in trek waren 

 blijkt uit Juvenalis vierde Satyre (300), waarin de »Venusebria" 

 wordt geschetst soupeerende met groote oesters en zwaren Fa- 

 lernerwijn. 



De grootste aller oester-eters (en dat moet iets beteekend heb- 

 ben onder de Romeinen) is zonder twijfel Vitellius geweest , wiens 

 »Vomitandi consuetudo" zooals Suetonius schrijft, hem in staat 

 stelde den ganschen dag door oesters te eten , één duizend stuks 

 achter elkander enz. Tiberius , Caligula en Nero schijaen ook ge- 



