voorkomt niet veel. Bij de Latijnsche schrijvers vinden we daar- 

 entegen veel over dit onderwerp aangeteekend. De Romeinen be- 

 steedden veel zorg aan het kweeken van oesters en vooral bij Plinius 

 vinden wij zeer belangrijke mededeelingen over dit onderwerp. Over 

 de oesterkweekerij van Sergius Orata in het meer Lucrinus en 

 over oesters , die van de Britsche kusten afkomstig waren, omtrent 

 een plan om Brundisische oesters smakelijker te maken door ze 

 in het meer Lucrinus te mesten enz. (Hist. Nat. VI. p. 469. En- 

 gelsche Editie v. Bohn) vinden wij bij Plinius aanteekeningen. 

 Over Sergius Orata en het proces , dat Considius tegen hem op 

 touw zette , vinden wij bij Valerius Maximus (Dictorum factorum- 

 que memorabilium Libri IX. IX. 1 § I ) het een en ander meege- 

 deeld. Of Sergius Orata evenwel inderdaad de eerste is geweest , die 

 een oesterpark inrichtte, moet betwijfeld worden; waarschynlijk 

 hebben de Aethiopiërs die kunst reeds vroeger verstaan. In Photius' 

 Bibliotheca komt een fragmeut voor van Agatharcides (=b 160 v. 

 C.) waarin de Grieksche historicus van Cnidus spreekt van het 

 volk dat zwerft langs de kusten van de Arabische zee om te 

 zoeken naar schelpdieren, die daar zeer groot voorkomen. Zij 

 verzamelen deze en omdat er dan overvloed is van visch , plaatsen 

 zij ze in putten , waar ze gemest worden met versch verzameld 

 zeegras en de koppen van kleine vischjes. 



Plinius deelt verder mede , dat de oesters een uitstekend gerecht 

 opleveren en dat oesters van zoet water houden en van plaatsen 

 waar rivieren in de zee uitmonden: diep-zee oesters zijn klein en 

 weinig talrijk; toch komen zij ook voor ver verwijderd van eenige 

 aanraking met zoet water enz. In 't algemeen gesproken groeien 

 de oesters met het wasschen van de maan enz. . . . oesters zijn 

 verschillend gekleurd ... in alle landen houdt men die voor de 

 beste , die vast zijn en niet slijmig en meer in 't oog loopen door 

 hun dikte dan hun breedte. Men moet ze zoeken niet op een 

 slikkigen of zandigen bodem, maar op een vasten rotsgrond: het 

 vleesch moet zijn kort van vezel en niet draderig , ook niet over- 

 laden met franje (baard) en moet geheel in de holte van de schelp 

 liggen. Die er ondervinding van hebben kennen nog een ander 



