DE „OUDEN" OVER DE OESTERS. 



Groote hoeveelheden oesterschelpen in de Kjökkemöddings be- 

 wijzen , dat in het tijdperk van de steenen werktuigen reeds 

 oesters als voedsel genuttigd werden. 



(De Aegyptenaren hadden waarschijnlijk geen notie van oester- 

 kweekerij). 



(In de Mozaïsche wetgeving wordt nergens verboden oesters of 

 andere schelpdieren te nuttigen; toch is het niet aan twijfel on- 

 derhevig of de oesters zouden als onrein worden beschouwd). 



In Homerus (II. XVI 745 — 7) wordt gesproken van iemand 

 die duikt naar Ti^óstx en misschien werden hiermee oesters be- 

 doeld. Athenaeus (± 230 n. C.) beweert dat r^dsoc en otTTpsx 

 hetzelfde beteekent — maar twijfel blijft mogelijk. Zoo b. v. wan- 

 neer Archestratus van Syracuse van Abydus spreekt als de beste 

 plaats voor oarpsix , en van Chalcedon voor Tyjósx ; ook is het 

 naar de beschrijving van Aristoteles wel uitgemaakt, dat 

 de ryidex inderdaad ascidieu zijn. De term oarpex wordt soms 

 door hem gebruikt om schelpdieren in 't algemeen aan te duiden, 

 soms in 't bijzonder voor oesters. Als Plato in zijn Timaeus de 

 Pythagoreische leer van de zielsverhuizing bespreekt, laat hij de 

 ziel van die lieden, die door en door onwetend en gedachteloos 

 waren , in den toestand van visschen , oesters en andere water- 

 dieren geraken. En in zijn Phaedrus spreekt hy van de ziel , 

 die aan het lichaam gekluisterd is , als een oester aan zijn schelp. 

 (Phaedr. XXX. c.) 



Over 't algemeen is hetgeen bij Grieksche schrijvers over de oesters 



