62 



lic resuliatcn van do ocsicr-industric <o /rrachon wordun als voldoende geschil- 

 derd; de slechte opbreogst van vorige jaren wordt toegeschreven aan de nadeelige 

 werking van de vorst, van buitengewooue hitte en aan de verwoestingen van Car- 

 cinus raaenas (L.) De Ostrea angulata uit Portugal is geacclimateerd. lïscher's 

 ojnnerkiugen zijn herdrukt in Journ. de Zool. IV. 207 — 314. 



Blanchère, (H. de la) Industrie des eaux. Culture des plages maritimes ; 

 pêche ; élevage ; multiplication des Crevettes ; Hommards ; Langoustes ; 

 Crabes; Huitres; Moule.s et Mollusques divers; avec une préface par M. 

 Coste. Paris, Eothschild. 1866. 16°. Met houtsneden. 



Bihi. de Meidemeester. 



Het tweede gedeelte (pag. 55 — 219) handelt over Mollusken. Hiervan pag. 62 — 

 193 over oesters. Eerst worden de verschillende soorten van oesters besproken als: 



1°. Ostrea edulis L. , de meest gewoone en beste, op alle Fransche kusten aau 

 het Kanaal en van den Oceaan aanwezig. 



2". O. hippopus, van dezelfde plaatsen. 



3". O. cochlear, Pauli. Middell. Zee. 



4°. O. lacteola, jVloquin. Middell. Zee. 



50. O. plicata, Chemnitz (Gravette). Middell. Zee. 



6*». O. cristata, Pauli (de kleine oester uit de Middell. Zee. 



1°. O. rosacea, Favanne van de kust van Corsica. 



De Toulon'sche oester wordt O. stentina genoemd. Is zij een van de voorgaande? 

 Het is evenals al de in de Middell. Zee voorkomende oesters een zeer kleine oester. 

 Er zijn drie Amerikaausche oesters , waarvan de cultuur ook in Frankrijk kon be- 

 proefd worden: de O. virginiana, de O. borealis, Nieuw-York'sche oester genaamd 

 en de O canadensis. (Alle Amerikaansche oesters zijn langwerpig en zijn van na- 

 ture zoo vet, dat zij aanstonds gebruikt kunnen werden, zonder eerst in parken 

 gespeend te worden ) 



Vervolgens wordt een overzicht gegeven (aan de hand van Coste en Davaine) 

 van de voortplantingsgesohiedenis der oesters. De larven worden geteekend en be- 

 schreven en het lot, dat de meeste jongen wacht, nagegaan. 



In het volgende hoofdstuk wordt eerst de achteruitgang van de banken behandeld 

 en deze wordt niet zoo zeer toegeschreven aan de vijanden van de oester in het 

 algemeen, als wel in de eerste plaats aan de concurrentiiï, die de oesters hebben te 

 voeren tegen de mosselen, in de tweede plaats aaiv de Millepora fasciculata. Lam. 

 een polyp, die de oesters met zijn ronde knolvormige massa's komt bedekken, 

 in de derde plaats aan de slib, die de oesters doet stikken. En al die gevaren 

 hebben de oesterbanken te danken aan de wijze, waarop sedert onheugelijke tijden 

 gevischt is. Namelijk worden er door de dreg geulen gegraven, waarin de slib 

 zich ophoopt en terwijl de oester hier niet tegen opgewassen is, is de mossel daar- 

 tegen oneindig meer gehard. 



In hoofdstuk IX wordt de wijze waarop de oesters gevischt worden besproken: 

 de dreg wordt als zeer gevaarlijk en ten eenemale af te raden voorgesteld, de Ame- 

 rikaansche oesterharken en oestertangen daarentgen sterk aanbevolen. De dreg zou 

 alleen gebruikt mogen worden om een terrein geheel schoon te maken en te ont- 

 doen zoowel van de dieren , die er op leven, als van het zeegras enz. 



Hoofdstuk X bespreekt den bodem op welke een oestercultuur mogelijk zou zijn: 

 alleen daar waar te veel slib (vase) aanwezig is, is de cultuur een onmogelijkheid, 

 overigens schijnt de geheele kust van westelijk Europa geschiktheid te bezitten. 

 //Vase" is volgens den schrijver die poedervormige stot, die gedeeltelijk van plant- 

 aardigen gedeeltelijk van delfstofaardigen oorsprong is en gewoonlijk ontstaat . waar 

 het zoete water van een rivier zich mengt met het dichtere zeewater. Die slib kan 

 eveneens ontstaan ten gevolge van omwoelingeu van den bodem of van verweering 

 van de rotsen door sterke stormen- deze laatste verdwijnt evenwel weer, doordat 

 de golven, die op de oevers beuken haar weer wegdrijven. Deze slib is — met zekere 

 gronden vermengd — van een tooverachtige vruchtbaarheid, maar aan zich zelve over- 

 gelaten is zij de onvruchtbaarheid zelve. Om gronden voor oestercultuur in te 

 richten moet zij zorgvuldig verwijderd worden. Wat M. Mouls en M. Graudmont 

 hierover hebben meegedeeld. 



De beste natuurlijke gronden voor de oestercultuur zijn diegene, die ren niet te 

 dikke laag fijn zand vertoonen en overigens met de overblijfselen van iu kleine 

 stukken gebroken schelpen bedekt zijn. Groote steeuen en schelpen moeten hierover 



