81 



Aföbius besprak op de algemeene vergad. van heC Fischvcrcin (16 Maart 1877 

 ie. Berlijn) de vraag: Wat moet voor een blijvende voordeelen afwerpende oester- 

 cultuur gedaan en gelaten worden, voornamelijk aan de Duitsohe kusten. Een 

 kunstmatige oestercultuur in de Noordzee, b. v. binnen de dijken zou niet geluk- 

 ken om de kosten. Men beeft beproefd nieuwe oesterbanken te vestigen in uitge- 

 strekte streken van de Waddenzee, die niet veranderlijk zijn, en van welke in 

 liet geheel 8 gevonden werden : het is twijfelachtig of de oesters daar alle om- 

 standigheden gunstig genoeg vinden om den stam van een nieuwe bank te vormen. 

 In de Oostzee beschouwt M. het als onmogelijk: zij is voor oesters te koud, niet 

 zout genoeg en te weinig in beweging. 



De schoone verwachtingen zijn op te geven. 



VIL GESCHRIFTEN OP DE VISSCHERIJ EN DE CULTUUR 



OP DE KUSTEN VAN DENEMARKEN EN SCAN- 



DINA VIË BETREKKING HEBBENDE. 



Voor de op de kust van Noorwegen genomen pogingen wordt 

 verwezen naar het geschrift van R. d'Ereo (zie pag. 47). Voor zoo- 

 verre bekend , hebben deze pogingen , die zich voorstelden de oester- 

 opbrengst langs kunstmatigen weg te vergrooten , niet den 'ge- 

 wenschten uitslag opgeleverd. Het beste dat over de Deensche 

 oestervisscherij is geschreven is nog altijd Kröyer's opstel van 

 1837. 



Ödmann, (John) Nachrichten von Austern. in: Abhandlgn. d. Schwed. 

 Akad. Bd. VI. 1744. p. 118—120. 

 L. H. 



Vraag 1. Hoeveel soorten vau oesters zijn er? 



A. Drieërlei: Leemoesters, Zandoesters, Bergoesters. De laatste zijn de 

 eenige goede en moeten op nieuw onderscheiden worden in zulke die 

 noordelijk, noordwestelijk en noordoostelijk hangen en zulke, dienaar 

 het zuiden, zuidwesten en oosten zitten. De laatste zijn mager, de 

 eerste geel en groot. 

 Vraag. 2. Kunnen de oesters geplant worden en heeft iemand dat beproefd? 



S. is niets bekend van een planten van oesters, zooals dat in Engeland 

 gebeurt. Om het te beproeven moest men een dam aanleggen in een 

 groote ,/Berghöhle" in de allerzoutste zee en daarin een grooten 

 klomp oesters brengen, die uit twee of drie ouden en eenige jongen 

 bestond. Men kon dan het volgend jaar zien of zij zich op den 

 bodem aan den berg gehecht hadden. 

 Vraag 3. Tegen welken tijd laten zij hun zaad los? 



Dit geschiedt in de grootste hitte, tusschen het midden van den zomer 

 en St. Olaus. Het zaad is als een soort slijm en hecht zich aanstonds 

 aan steenen enz. of aan andere oesters. 

 Vraag 4. Hecht het zaad zich ook aan de klippen? 



Ja, zelfs aan stukken van verongelukte schepen enz. 



6 



