90 



Amerikaniscber Austernfang. 



Das Ausland. Augsburg. 1871. N°. 38. bl. 904—905. 



De Chesapeake-Baai is zeker het vruchtbaarste oestergebied der aarde. De beste 

 oevers vindt men in de monden der rivieren, die in deze 140 Engl. mijlen lange 

 baai uitkomen. 



De beste kwaliteit vertoonen de Cherry-Stone Inlet-Oester, de Lynn Havenbaai- 

 en de Hano])ton-Baai-oester. De beide eerste soorten beginnen bijzonder scbaarsch 

 te worden, alleen de laatste zijn nog overvloedig. Minder waarde hebben de oesters 

 van de York-rivier en die van den Tangier-Sund. De banken in de York-rivier 

 zijn kunstmatige; die van de Tangier-Suud leveren de grootste hoeveelheid, maar 

 zij hebben niet de deugden der vorige soorten. Door het korren lijden zij bijzon- 

 der wat de kwaliteit betreft. Dit korren is bovendien zeer schadelijk voor het 

 gedeien en als de zaak zoo blijft voortgaan, zal er misschien over 50 jaar geen 

 enkele oesterbank in de Chesapeake-Baai meer aanwezig zijn. 



Door het baggeren komen de oesters al te gemakkelijk op een te diepen, of te 

 modderigen of te zandigen grond. Er moest dan ook hoogstens eens in de drie jaar 

 gekord worden enz. enz. 



De statistiek is niet te vertrouwen , omdat de private visscherij onder hoegenaamd 

 geen controle staat. 



Sedert den tijd dat Horalius en Juvenalis de oester bezongen en Sergius Orata 

 in het Lucrijnsche meer een kunstmatige oestercultuur oprichtte, zijn niet minder 

 dan 60 levende en 200 uitgestorven oestersoorten bekend geworden. 



Baird, (Spencer F.) Eeport on the Condition of the Sea Fisheries of 

 the South Coast of New England in 1871 and 1872. Washington. 1873. 

 (Oyster-beds p 47'2 by A. E. Verrill). 



■ N. D. V. 



De ontzaggelijke hoeveelheden Amerikaansche oesters, die voornamelijk in New 

 York en in Baltimore aan de markt gebracht worden, zijn voor een deel uit zui- 

 delijker streken aangevoerde en tijdelijk uitgestrooide, voor een deel /.native" oes- 

 ters. De uit zuidelijker streken aangevoerde zijn afkomstig van Virginia en Mary- 

 land. In 't voorjaar worden zij aangevoerd: zij zijn tegen zoo lagen prijs verkrijg- 

 baar, dat men er nog niet toegekomen is pogingen aan te wenden ze door kweeking 

 te verkrijgen. De ingevoerde en inheemsche oesters behooren tot dezelfde soort: 

 Ostrea virginiana. De op een gunstige plek uitgestrooide oester groeit in één 

 zomer zoo sterk, dat haar omvang verdubbelt. Een dergelijke gunstige plek is be- 

 dekt met 10 a 12 voet water van een niet sterk zoutgehalte. Het is óf een 

 «muddy" óf een met schelpen bedekte bodem; is deze modderig, dan mag die 

 modder nooit een laag vormen van meer dan een paar Eugelsche duimen dikte; 

 anders zakt de oester er te diep in weg. En onder die modder moet zich dan een 

 harde bodem bevinden. Zeer weinige pogingen schijnen op de Amerikaansche kus- 

 ten in het werk gesteld te zijn om jonge oesters op te kweeken, zooals dit op de 

 Fransche kusten geschiedt. De reden waarom in veel gevallen de modderige bodem 

 boven de harde schelpgrond de voorkeur verdient, is deze, dat op eerstgenoemdeu 

 grond overvloed van voedsel aanwezig is, dat uit levende microscopische dieren eu 

 planten (Infusoria, Diatomeen enz.) bestaat. Ook de inheemsche oester wordt vaak 

 naar een gunstiger plek met brak water bedekt overgebracht: natuurlijk geschiedt 

 dit om den groei sneller te doen geschieden. 



De inheemsche oester kan beter tegen de winterkou als de ingevoerde. De laat- 

 ste wordt dus voor dat de vorst komt weggenomen; de eerste blijft goed in leven 

 als er zooveel water bovenstaat, dat zij niet bevriezen. 



Statistieke opgaven melden de hoeveelheid gevangen oesters: in Maryland in het 

 jaar 1869 — 70: 11.233.475 bushels, in Virginia waarschijnlijk ongeveer dezelfde 

 hoeveelheid; groote hoeveelheden vervolgens langs de kust van New Jersey, Long 

 Island en Connecticut, zoodat de totale hoeveelheid benoorden Kaaj) Hatteras ver- 

 zameld zeker niet beneden de 30 millioen busliel bedraagt. 



Een lijst van de ongewervelde dierea op oestergronden aangetroflen , besluit het 

 opstel. Hieronder zijn er, die ook tot onze Fauna behooren. 



Notes on Oyster-Fisheries in North- America. Nature. XI. 1875. p. 217 

 American Oyster-Culture iu Scribnera Monthly. 1876 — 77. p. 225 ss. 



