202 



spronkelijke cel. Ongeveer in dezen toestand laat de veelkernige 

 cel haar drager los. Wij zien daarna de spermatozoïd-moedercel 

 voortgaan met haar kernen te deelen , met welk toenemen in aan- 

 tal een kleiner vs^orden dier kernen gelijken tred houdt. De kernen 

 worden bovendien hoe langer hoe donkerder en ondoorzichtiger. 

 Eindelijk zien wij de geheele spermatozoïd-moedercel veranderd in 

 een klompje spermatozoïden , zonder dat het eigenlijk gezegd mo- 

 gelijk is geweest na te gaan , hoe de kleinste waargenomen kernen 

 in de zaadelemeutjes overgingen. Het uiterlijk van dit spermato- 

 zoïden-klompje is reeds door Davaine en de Lacaze-Duthiers goed 

 beschreven: terwijl de lichaampjes der zaadelementen innig dicht 

 tegen elkander aanliggen, staan de staarten in alle richtingen van 

 het klompje afgekeerd , zoodat zich op die wijze een donkere 

 centrale massa met een heldere aureole omgeven vertoont (PI. V, 

 hg. 39). Wanneer en om welke redenen de spermatozoïden de 

 andere , met welke zij tegelijk gevormd werden , loslaten , dit 

 wordt later nog door mij besproken. De grootte van het 

 lichaampje van eiken spermatozoïd bedraagt hoogstens 1 micron ; 

 de spermatozoïden-klompjes hebben niet altgd dezelfde afmeting ; 

 ik leerde er kennen van 50 en van 80 micromillimeter. De 

 lengte der staart van een oester-spermatozoïd zal ongeveer 25 

 microns bedragen. 



B. Wijze, waarop de voortplantingsorganen 

 functionneeren. 



HOOFDSTUK I. 



HlSTOEISCH OVEHZICHT. 



Zoolang de kennis van het samenstel der geslachtsorganen bij 

 de oester een zeer gebrekkige was, kon men bezwaarlijk andere 

 als zeer onjuiste denkbeelden omtrent de functies dier organen 

 koesteren. In hoeverre het mogelijk is het functionneeren dezer 

 deelen met behulp van een grondiger kennis der anatomie te ver- 

 staan, moge uifc het volgende blijken. Met dit functionneeren 



