206 



Méry (1710) ') en Adanson (1757) ^) leiden uit de waarne- 

 ming, dat de oesters aan rotsen vastzitten en elkander dus niet 

 kunnen naderen, de gevolgtrekking af, dat zij ware hermaphro- 

 dieten zijn. «fob Baster (1762) erkent de bondigheid van hunne 

 redenen '). 



»e Ctuatrefages en Blanchard (1849)*) onderzoeken oesters 

 in den voortplant! ngstijd en vinden óf eieren óf spermatozoïden 

 in de geslachtsorganen: volgens hen zijn zg dus éénslachtig. 



Davaine (1853)^) beweert, dat de cellen, die de eieren en de 

 spermatozoïden afscheiden , verdeeld zijn over de geheele massa 

 van de geslachtsklier. Als de spermatozoïden rijp zijn , laten zg 

 elkander los , bevinden zij zich in aanraking met de eieren en be- 

 vruchten zij die op de plaats zelve n. 1. in de weefsels en zonder dat 

 het dier zelf er zich mede bemoeit. Zeer jonge oesters bevatten uit- 

 sluitend spermatozoïden en in 't algemeen levert het geslachtsor- 

 gaan , dat aan de voortplanting heeft deelgenomen , eerst weer 

 sperma en eerst later op nieuw eieren. Dientengevolge heeft het 

 geslachtsorgaan van de oester niet altijd hetzelfde voorkomen ; re- 

 gelmatig volgen drie toestanden elkander op en wel: 



1". De zuiver mannelijke toestand : spermatozoïden en nog geen 

 eieren. 



2°. De hermaphrodiete toestand: na de spermatozoïden ontwik- 

 kelen de eieren zich, zij vinden dus steeds spermatozoïden in 

 groepjes vereenigd naast zich. 



3", De vrouwelijke toestand. Zoodra de eieren rijp zijn, laten 

 de spermatozoïden elkander los (verrichten de bevruchting) en 



1) MÉRY, Mémoir. de 1' Académie. 1710. 



2) Adanson. Histoire naturelle du Senegal. Voorrede: Histoire des Coquillages. 

 Paris. 1757. 



3) Baster. Natuurkundige uitspanningen. 1762. I. p. 74. 



4) L'Institut. XVII. N°. 792. 1849. p. 77. 



5) Davaine, 1. o. 



