DE ONTWIKKELINGSGESCHIEDENIS VAN 

 DE OESTER 



(OSTREA EDULIS, L.). 



HOOFDSTUK L 



Historisch overzicht. 



De literatuur van de ontwikkelingsgeschiedenis van de oester 

 is misschien rijker dan die van eenig ander ongewerveld dier, 

 hetgeen zonder twijfel daaraan moet worden toegeschreven, dat 

 de oester reeds van de oudste tijden af een geliefkoosd gerecht 

 was en daardoor meer byzonder de aandacht op hare levensge- 

 schiedenis deed vestigen. 



Bracli ') (1690) schijnt de eerste geweest te zijn, die den mi- 

 croscoop tot het bestudeeren van het oesterbroed heeft aangewend. 

 Volgens hem brengen de oesters in de Venetiaansche wateren 

 tegen het einde van de lente en gedurende den geheelen zomer 

 tot aan het begin van de herfst melk (zooals het gewoonlijk ge- 

 noemd wordt) voort, en laten dit vervolgens los. In dien tijd 

 neemt het vleezige, ronde middengedeelte van de oester in om- 

 vang af, en wordt sappeloos , terwijl ook de kieuwen en de man- 

 telrand er meer hard en vast gaan uitzien. Het vocht, dat men 

 in de schelp rondom het lichaam waarneemt, ziet er in den be- 



1) ü. Jac. Brachii, Observ. CCIII, De ovis Ostreorum. Ephemer. Acad. Leop. Nat. 

 Cur. Ann. VIII, 1690, p. 506. 



