atropliieert , naarmate de kieuwen zich ontwikkelen , zoodat deze 

 waarschijnlijk uit dat orgaan hun oorsprong nemen. 



Gwijn Jeffreys') (1869) onderzocht het oesterbroed bij gelegen- 

 heid van het onderzoek eener oester-visscherij in de rivier Roach 

 in Essex; hij vergelijkt de larven bij de zaden van het » herders- 

 tasje". Men kan het lichaam door het doorschijnende schelpje 

 heen zien; het middengedeelte is donker, bijna zwart, en stelt 

 waarschijnlijk de lever voor. Alleen het voorste gedeelte is bezet 

 met trilcilien. 



Saiinders ^) (1873) liet op de Vergadering der East Kent Nat. 

 Hist. Society van 10 Juli levende oesterlarven zien en merkte 

 daarbij op dat zij een schelpje hebben , waarvan de beide kleppen 

 bol zijn en niet, zooals bij de volwassen oesters, de eene bol, 

 de andere plat. 



Salensky ^) (1874) gaf in zijne »Bemerkungen über Haeckel's 

 Gastraea-theorie" tamelijk goede afbeeldingen van drie verschil- 

 lende ontwikkelingstoestanden der oesterlarven; deze dienen tot 

 voorbeeld van de wijze van ontwikkeling der Lamellibranchiaten , 

 bij wie volgens hem geen eigenlijke gastrula (door embolie) voor- 

 komt. Oorspronkelijk bestaat het embryo uit twee lagen , zonder 

 inwendige holte ; eerst later ontstaat in het entoderm eene darmholte. 



I?löbius (1877) beeldt in zijn keurig boekje »die Auster und 

 die Austernwirthschaft" eenige van de allervroegste ontwikke- 

 lingsstadiën van üstrea edulis af; ook de afbeelding der vrij 

 zwemmende larve (met de sluitspier) is natuur-getrouw , ofschoon 

 deze bij vergissing ten onderste boven gekeerd is voorgesteld , 

 zoodat het velum benedenwaarts ligt Hij vond dat de jonge 

 oesters het moederdier verlaten, als zij de grootte van 0.15 a 

 0.18 mm. bereikt hebben. 



1) British Conchology, Vol. V, 1869, Supplement p. 165. 



2) Quart. Journ. Microsc. Science, Vol. XIII, 1873, p. 493. 



3) Archiv. f. Naturgescliichte , 1874, p. 150, pi. V, fig. 1, 3 en 3. 



