336 



Over de oorzaken van de buitengewoon rijke 

 oesterproductie in een natuurlijk bassin. 



Gevolg gevende aan herhaalde aanzoeken van de districten Stavanger, 

 Zuid- en Noord-Bergenhus en Romsdal , die , toen de oestervisscherijen sterk 

 verminderden , in den loop der laatste jaren reeds groote sommen hadden 

 aangewend om die cultuur volgens de fransche methode te verbeteren — 

 echter steeds zonder goede uitkomst — begaf ik mij in den zomer van 1878 op 

 reis naar bovengenoemde kusten. De dagbladen hadden het doel mijner reis 

 besproken. Kort na mijne aankomst te Stavanger deelde de tolbeambte 

 H. GuNDEKSEN te Egersund mij mede dat hij een klein oesterrijk meer kende, 

 dat eenige voeten hooger lag dan de onmiddellyk daarnevens liggende zee , 

 terwijl er alleen bij ZW. storm verbonden met springvloed , zoutwater in dit 

 meer kwam. Twee hooger liggende meeren voerden door een beek hun 

 overtollig zoetwater naar 't eerstgenoemde. In dit meer, dat op grond van 

 zijn rijkdom aan oesters sedert onheuchelijke tijden den naam Ostravigtjaern 

 draagt, vond men volgens de opgave van dezen berichtgever steeds eene bij- 

 zonder groote hoeveelheid oesters , die op de loodrechte in het meer neerda- 

 lende rotswanden en op de van deze afgerolde steenblokken waren vastge- 

 hecht. De waarheid van zijn bericht bevestigden eene menigte levende oes- 

 ters die hij medebracht. De meesten waren samengegroeid tot klompen of 

 snoeren van een voet lang, maar lieten zich gemakkelijk vaneen scheiden. 

 Zoodanige monsters waren ook te zien onder de door mij te Berlijn (op de 

 Visscherij-tentoonstelling) tentoongestelde individuen , die tot bewijs moesten 

 dienen van de oesterontwikkeling in Ostravigtjaern. Men begrijpt dat ik 

 mij spoedig naar genoemd meer begaf en nadat ik in een boot was gegaan 

 kon ik mij, met behulp van een waterkijker, overtuigen dat bet bericht 

 van GuNBEHSEN niet overdreven was. Door de aanhoudende droogte, die 

 reeds lang voor mijn aankomst geheerscht had, was het water in de twee 

 hooger liggende meeren verminderd , de beek geheel verdroogd, terwijl, ten- 

 gevolge van de sterke verdamping, aan de oppervlakte van Ostravigtjaern 

 de spiegel van dit meer nu 6 duim lager lag dan zijn uitstroomingspunt 

 naar zee. Een laag versch water was verdampt en de oppervlakte had een 

 zoute smaak. Dit was in zoover gelukkig dat hierdoor aan het zwermende 

 oesterbroed gelegenheid was gegeven om in de bovenste waterlagen te ko- 

 men, waar zij zich vastgehecht hadden aan takken van rozenstruiken, die 

 afgesneden, toevallig in het water waren geworpen. Dit was mij een vinger- 



