344 



met ijs en daarna met sneeuw bedekt is, zal de afkoeling tot een 

 minimum gereduceerd zijn. 

 2°. De zwarte kleur van den bodem is volgens mijn beschouwing, verge- 

 leken met de andere oorzaken , de hoofdreden van de hoogere warmte- 

 graad van het zeewater, waartoe ook de donkere kleur der omge- 

 vende rotsmuren bijdraagt. Beschenen door de zon stralen deze eene 

 warmte uit, die in de met waterdampen verzadigde luchtlaag boven 

 het laagste gedeelte van de rotskom zeer drukkend wordt en trans- 

 piratie veroorzaakt. Zoo steeg de temperatuur tijdens mijn verblijf 

 dikwyls tot 27° in de schaduw. Ter hoogte van ongeveer 150' boven 

 de oppervlakte van het meer nam deze drukkende warmte sneller af 

 dan tot zoover , ook al had men den rand nog niet bereikt van 't 

 lager gedeelte van den rotswand ten noorden en ten oosten waarlangs 

 men den nieuw aangelegden weg naar het Noordfjord aantreft. 

 3°. De afkoeling van de wateroppervlakte door uitstraling in heldere 

 nachten wordt ten deele tegengewerkt door de vorming van een op- 

 stijgende nevellaag, die in deze rotskom ontstaat wanneer zij na 

 zonsondergang allengs afkoelt. Dit heeft alleen plaats met geheel 

 stil weder; want wanneer een frissche bries over de het meer omge- 

 vende rotsen streek, bemerkte ik geen nevelvorming. De uitstraling 

 berooft het water op verre na niet van eene even groote hoeveelheid 

 warmte als het overdag door de zon heeft kunnen opnemen. 

 Er is geen twijfel aan dat de zwarte kleur van den meerbodem de voor- 

 naamste oorzaak is van de hooge temperatuur van het water van het meer; 

 immers wanneer de zonnestralen door 't kristalklare water den zwarten bodem 

 treffen, absorbeert deze de lichtstralen , de warmte wordt vrij en afgegeven 

 aan de omgeving, evenals in de lucht ieder dit heeft kunnen ondervinden, 

 die op een helderen zonnigen dag zwarte kleederen draagt. De door de zon 

 beschenen bodem ontwikkelt dus warmte, die zich volgens physische wetten 

 spoedig naar de oppervlakte voortplant en aan de geheele watermassa 

 wa,rmte mededeelt. Wanneer een watermassa van 26 voet diepte en met 

 eeae oppervlakte van 2 hectaren verhit wordt tot 20° R., duurt het lang 

 vóór ze tot 10° afgekoeld is, vooral wanneer, zooals hier, de halve water- 

 laag (de onderste) in volkomen rust is. Immers de stroom die veroorzaakt 

 wordt door het uitstroomen van de beek in het meer reikt stellig niet die- 

 per, te meer omdat dit water zoet is en dus lichter dan het zoutwater en 

 daarom aan de oppervlakte blijft. Op de diepste plaats van 't meer, 

 36 voet of 12 M., is het zoutgehalte grooter dan in de Noordzee, nl. meer 

 dan 4 pCt. Op 17 Oct. 1878 onderzocht cand. Buch het zoutgehalte op 

 diepten van 2—27 voet. Het zoutgehalte van de laatste was 3.90, op de 



