384 



„Fahr. en bleef tot in het begin van September de warmtegraacl 

 „voortdurend iets hooger. Op de destijds gelegde proefpannen 

 „werd wel is waar weer broed gevangen , en enkelen , die hun 

 „pannen zeer laat hadden gelegd, hebben daarop een zeer mati- 

 „gen oogst gehad, maar de jonge oesters waren klein en hadden 

 „geen gezonde kleur; uit alles bleek, dat tengevolge van de 

 „koude de groote broedmassa te gronde was gericht. 



„Ook op den groei der oesters, die in den winter van 1883/84 

 „leverbaar moesten zijn, heeft de afgeloopen zomer nadeelig 

 „gewerkt. 



„Op Plaat N°. X zijn de curven van het zomerhalfjaar 1880 

 „gesteld tegenover die van het zomerhalfjaar 1883. Het verschil 

 „tussehen deze beide uitersten treedt dadelijk in het licht en 

 „behoeft weinig toelichting. Rechts een zomer met steeds regel- 

 „matig stijgende temperatuur en een buitengewonen aanslag, 

 „links een tijdperk van afkoeling met daarmee gepaard gaande 

 „beperking van den aanslag en onvolkomen wasdom. Zou het bij 

 „het observeeren van zalke tegenstellingen te gewaagd zijn, te 

 „beweren, dat warmte de voorname factor is, die den groei en 

 „en de voortplanting beheerscht? 



„Ofschoon het niet ontkend kan worden, dat ook andere be- 

 „langrijke invloeden zich doen gelden byv. gesteldheid van den 

 „bodem, snelheid van stroom, voedselgehalte van het water enz,, 

 „aarzelen wij niet, als onze vaste overtuiging uit te spreken, dat 

 „op plaatsen waar eenmaal broed valt, de invloed der laatst 

 „genoemde oorzaken jaar in jaar uit tamelijk constant is, dat 

 „daarentegen door den invloed van de warmte van het water het 

 „tijdperk van den broed val wordt bepaald. 



„Het jaar 1880 heeft ons geleerd, dat een temperatuursver- 

 „hooging van enkele dagen voldoende is , om het broed te voor- 

 „schiju te roepen, dat het daarentegen even snel weer verdwijnt, 

 „wanneer er afkoeling plaats heeft. Volgens de in 1882 opge- 



