190 



op p. 169 geeft: Turdus alis subtus ferrugineis, linea superciliorum 

 albicante, kan men inderdaad niets anders lezen. Of die auteur nu 

 inderdaad den koperwiek heeft op 't oog gehad, schijnt toch iet- 

 wat twijfelachtig, waar hij verder schrijft: T. simpliciter dictus 

 viscivorus minor en zijn zingen beschrijft met de woorden: E sum- 

 mitate arboris vere Lusciniam cantilena imitatur. Hoe dit zij, de 

 naam musicus kan niet aangenomen worden omdat de beschrijving 

 niet past. In de 12^e editie van het Syst. Nat. (1766) wordt de 

 zaak reeds beter, aangezien de witte oogstreep bij de beschrijving 

 van musicus is vervallen en naar iliacus is verhuisd. Toch blijft 

 er staan : remigibus basi interiore ferrugineis wat natuurlijk niet 

 op de zanglijster past; er had dan moeten geschreven zijn: fia- 

 vescentibus, welk woord o. a. gebruikt wordt bij de beschrijving 

 van het onding dat in de lOi^^ editie iliacus heet. 



In al die onzekerheid gebruikt Dr. Hartert voor de zanglijster 

 Brehm's naam philomelos (1831) wat wel het beste is. 



Deze auteur scheidde op grond van het engelsche materiaal dat 

 hem ten dienste stond, den vorm van de britsche eilanden af 

 van dengenen die op het vasteland voorkomt en noemde dien : 

 Turdus philomelos clarkei (Buil. Brit. Orn. Club XXIII, p. 54, 

 1909). De reden hiervan is dat deze eilandvogels op de rugzijde 

 en vooral op den stuit veel levendiger roodbruin zijn gekleurd 

 dan de continentale, die op die deelen meer olijfbruin en op den 

 stuit zelfs grysgroenachtig zijn. 



Ik heb, na van Hartert's onderscheiding keunis genomen te 

 hebben, een aantal Nederlandsche zanglijsters uit den broedtijd 

 onderzocht, waarbij het mij trof dat de voor engelsche vogels op- 

 gegeven kenmerken zoo goed op de onze pasten. Vergelijking met 

 broedvogels uit andere streken en vooral met britsche, was echter 

 noodig alvorens een oordeel te kunnen uitspreken. Ih heb daarom 

 gewacht tot ik eenig engelsch en zweedsch materiaal bijeen had. 

 Zoodra nu de hollandsche exemplaren tusschen deze beide vormen 

 gelegd werden, bleek het onderscheid. De hollandsche stemmen 

 overeen met broedvogels uit Sussex, maar niet met de meer 

 grauwe Zweden. Ik ben mitsdien tot de overtuiging gekomen 



