22B 



betreuren, dat vooral door de zooiogen aan de eerste tot heden 

 weinig aandacht is geschonken. 



De gelegenheid bovenbedoelde chemische bijdrage tot de 

 Limulus-kwestie te leveren werd me door Prof. Dr. J. F. van 

 Bemmelen te Groningen geschonken, doordien hij welwillend zijn 

 kostbaar materiaal te mijner beschikking stelde. 



Van een groot Limw^ws-exemplaar werd over de geheele lengte 

 uit de dorsale helft van het darmkanaal een strookje weggenomen 

 en dit op chitien onderzocht. De gevolgde onderzoekingsmethode 

 werd vroeger (Zoolog. Jahrbücher 1910, 536 en Arch. d. Phar- 

 mazie 1909, 295) door mij uitvoerig beschreven. Ze zal daarom 

 hier slechts kort geresumeerd worden. Kleine chitienpreparaten 

 worden met ± 60 °/„ ige kaliloog in toegesmolten glazen buisjes 

 korten tijd (b. v. 10 — 20 min.) op ± 160° C. verhit. Ze worden daarna 

 voorzichtig achtereenvolgens met sterke en verdunde alcohol, en 

 tenslotte met gedestilleerd water, tot neutrale reaktie uitgewasschen. 



Chitien — bovendien reeds een van de zéér weinige dierlijke 

 stoffen, die tegen deze inwerking bestand zijn — wordt daarbij 

 in chitosaan omgezet, hetwelk door toevoeging van verdunde 

 joodjoodkalium-oplossing (b. v. '/a ^/o) ^^ verdund zwavelzuur 

 (b.v. 1 °/o) zich prachtig violet kleurt. Chitosaan moet in 3 ^/^ig 

 zoutzuur of azijnzuur oplossen en uit de oplossing na toevoeging 

 van joodjoodkalium en zwavelzuur weer als een violet neerslag 

 zich afscheiden. 



Deze chitien- (chitosaan-) reaktie is afkomstig van Rouget, 

 later nogmaals onafhankelijk door Gilson „ontdekt", terwijl de 

 de uitvoering ervan door C. van Wisselingh (Ztschr. f. wiss. 

 Botanik 1898, 619) zoodanig gewijzigd is, dat ze ook bij micro- 

 chemisch onderzoek toegepast kan worden. 



Op bovenbeschreven wijze onderzocht, bleek het Limulus- 

 darmkanaal in zijn voordarm (slokdarm en maag) en in een klein 

 gedeelte van den einddarm, vanaf de anale opening, met chitien 

 bekleed, terwijl in den langen middendarm chitien geheel ontbreekt. 



Ten einde de hieruit te trekken conclusie meer bewijskracht 

 bij te zetten, dan uit het gering aantal mijner vroegere resultaten 



