259 



Boleopthalnms — Pertopthalmiis en TracJiinus zijn vormen, waar- 

 bij de ogen bijna op de dorsale zijde van de kop gelegen zijn, 

 ofschoon hun lichaam op de gewone wijze zijdelings is afgeplat. 

 De naam die de Duitsers aan deze dieren geven „Himmelsgucker" 

 drukt de toestand zeer juist uil. 



Wanneer men zich nu een as a a' Fig- 1 7 door de bulbus ge- 

 trokken denkt, die door het centrum van de bulbus en het cen- 

 trum van de pupil gaat, dan maakt 

 deze aslijn bij uitgestulpte ogen een 

 zekere hoek /3 met de horizontale 

 (fig. 17 A). 



Met een dergelijke stand der ogen 

 is het laterale gezichtsveld uiterst 

 beperkt. Willen de dieren ook zij- 

 delings zien, dan moet genoemde 

 hoek /3 kleiner worden en wanneer 

 dit geschiedt, wordt aan de ventrale 

 zijde der orbita een instulping (for- 

 nix) gevormd, die dieper wordt naar- 

 mate de aslijn aa' de horizontale 

 nadert, (fig. 17 B en C). Het ver- 

 mogen om de ogen in die richting 

 te bewegen is zo groot, dat het 

 aldus gevormde ventrale ooglid het 

 ventrale deel der iris en zelfs het 



grootste deel van de pupil bedekt, zoals ik bij Boleopthahnus 

 kon waarnemen, (fig. 14.) 



Wanneer deze verklaring juist is, dan wordt 't ook op eenmaal 

 duidelik, waarom men bij een en dezeltde soort maar bij ver- 

 schillende individuen alle toestanden kan waarnemen, die tussen 

 fig. 17 A en fig. 17 C gelegen zijn, zoals ik ondervond, toen ik 

 een groot aantal gelijksoortige individuen met elkaar kon ver- 

 gelijken. 



Bij dia vissoorten, waarbij de ventrale plooivorming zich be- 

 perkt tot een groeve of zeer ondiepe fornix vorming (zie verschil- 



Fis. 17- 



