270 



Kent men alleen de uiterste gevallen, dan meent men twee 

 essentieel verschillende dingen voor zich te hebbeo: kent men 

 echter ook de overgangstoestanden, dan is alles maar een kwestie 

 van meer of minder, van smaller of breder. 



Wanneer men zich in de vormen, zoals de „adipose" oogleden 

 die vertonen gaat verdiepen, dan dringen de volgende vragen zich 

 aan ons op. 



Wanneer deze oogleden slechts uitgegroeide orbitarandvliezen 

 zijn, waarom heeft die verbreding, die uitgroeiing dan alleen 

 plaats in rostro-caudale en nooit in dorso-ventrale richting m.a. w. 

 waarom staat de oogspleet vertikaal en nooit horizontaal. 



Verder, waarom gaan daar, waar de „adipose" oogleden elkaar 

 dorsaal en ventraal van het oog ontmoeten, deze vliezen nu eens 

 continu in elkaar over, dan weer blijven zij gescheiden en ziet 

 men aldaar, dat hunne randen zich over elkaar leggen, zoals de 

 figuren 23, 24 en 26 weergeven. Ook ligt de vraag voor de hand 

 of het niet mogelik is, dat gevallen zoals bij Polynemus — Pen- 

 tanemus en Engraulis^ waar de huid glad over do coruea heen- 

 loopt en deze huid ook rondom de grens van de bulbus een eind- 

 weegs nog gezwollen en doorzichtig is, ontstaan zijn, doordat het 

 rostrale en caudale „adipose" ooglid met elkaar tot één continu 

 vlies zijn vergroeid. 



Wat het antwoord op de tweede vraag aangaat, zo zal het in 

 elkaar overgaan of het op elkaar liggen der vliezen aan de dor- 

 sale en ventrale rand, afhankelik zijn van de indifferente toe- 

 stand, waaruit die vliezen zich hebben ontwikkeld. Was die toe- 

 stand zo, dat er een gescheiden rostraal en een caudaal orbita- 

 randvlies aanwezig was, zoals voor Tetragonopterus en Myletes 

 in fig. 19 is afgebeeld, dan is het begrijpelik, dat wanneer die 

 vliezen tot „adipose" oogleden uitgroeien en elkaar dorsaal en 

 ventraal ontmoeten, deze niet in elkaar zullen overgaan maar 

 ook gescheiden zullen blijven. 



Was daarentegen de begintoestand zó, dat het orbitarandvlies 

 rondom de gehele oogkas liep, dus nergens onderbroken is, zoals 

 fig. 20 en 21 aangeeft, dan is het duidelik, dat deze toestand 



