273 



de adipose oogleden van Clupea , Scomher , Argentina e. a. zo 

 karakteristiek is en dat men toeschrijft aan de aanwezigheid van 

 vet, hetgeen echter, voor zover mij bekend is, nooit is aangetoond. 



Dwarscoupes van het oog van EngrauUs geven nu een toestand 

 te zien zoals in (fig. 29) halfschematies is afgeboekl. 



Deze tekening is een rekonstruktiebeehi verkregen uit een 

 serie van coupes dwars over de kop zodat beide ogen gelijktijdig 

 en in situ zijn getroffen. 



De moeilikheden die men bij het inbedden van de ogen in 

 celloidin heeft te overwinnen waren oorzaak dat ik alle biezon- 

 derheden in één preparaat niet, zó kon verenigd krijgen als dit 

 voor een demonstratieve bewijsvoering wel wenselik is ^). 



Maar na het doorzien van alle preparaten bleek toch duidelik 

 genoeg : 



1^ dat tussen de cornea en de huid een relatief grote ruimte 

 aanwezig was waarin geen bindweefseldraden voorkwamen die 

 beide genoemde lagen met elkaar verenigen. 



2e dat de binnenwand van genoemde ruimte rondom bekleed 

 was met een eencellige epitheellaag (Endotheel). 



3e dat dus hier bij EngrauUs een gesloten conjunctivaalzak 

 aanwezig was in tegenstelling met de toestanden gevonden voor 

 Conger, Anguilla e. a. 



1) De moeilikheden hierboven bedoeld worden wel in de eerste plaats veroorzaakt 

 door de omstandigheid dat kort voor het hard worden van de celloidin het objekt 

 schrompelt, ook al laat men dit hard worden nog zo langzaam verlopen. De convexe 

 kromming van het oog wordt gerimpeld, zodat de onderlinge afstand van de verschil- 

 lende weefsellagen niet meer behouden blijft maar, naar gelang de ruimten welke 

 daartussen liggen, op onregelmatige wijze tegen elkaar aan worden gedrukt. 



Uit de bestudering van een coupenserie van meerdere exemplaren kan men zich dan 

 eerst een juist beeld vormen van de toestand zoals deze moet zijn wanneer het oog 

 zich met de weefsellagen die het omringt in zijn natuurlike toestand van spanning 

 bevindt. 



Bij EngrauUs waar de ruimte tussen cornea en huid geheel vrij is van eenig weefsel 

 dat weerstand kan bieden aan druk van buiten, en waarbij ook het indringen van de 

 celloiden minder gemakkelik schijnt te gaan, was de schrompeling dan ook zeer sto- 

 rend. Het is mij na een herhaald proberen met meerdere koppen, ook wanneer deze 

 ten behoeve van het indringen der celloiden overlangs tussen de ogen werden gehal- 

 veerd, niet mogen gelukken zowel aan oud als aan vers materiaal deze rimpeling te 

 voorkomen. 



