274 



4« dat men deze toestand bij Engraulis dus niet, als beant- 

 woordend aan type I, daarmede mag gelijkgesteld worden maar een 

 afzonderlik geval vormt dat aansluitend aan type VI tot de op- 

 stelling van een YII^ type aanleiding geeft. 



5e dat het vooralsnog een vraagstuk blijft hoe deze gesloten 

 conjunctivaalzak tot stand komt waarbij men zich twee processen 

 kan denken. 



Of de toestand bij Engraulis is het uitgangspunt, of een smal 

 doorzichtig orbitarandvlies is de begintoestand. 



In het laatste geval groeien deze randvliezen uit tot adipose 

 oogleden zoals bij Cliipea e. a. om ten slotte met elkaar te ver- 

 groeien (toestand Engraulis). 



In het eerste geval treedt in de primitieve toestand [Engraulis] 

 een vertikale spleet op [Scomber e. a.) welke steeds groter wor- 

 dend eindigt met smalle doorzichtige orbitarandvliezen. 



Naar analogie van de ontwikkeling der oogleden bij de hogere 

 vertebraten zou het vergroeid zijn dezer organen de secundaire 

 toestand zijn. 



In onderhavig geval (Engraulis) moet dan het uitgangspunt in 

 het orbitarandvlies gezocht worden. Deze opvatting wint aan 

 waarschijnlikheid omdat bij zeer jonge individuen van Clupea 

 en Scomber de vertikale oogspleet reeds aanwezig is. 



Zolang echter embryologies onderzoek deze grote waarschijnlik- 

 heid niet tot zekerheid heeft gemaakt meende ik hierboven ge- 

 noemde mogelikheden open te moeten laten. 



Behalve EngranJis gaat ook bij Pohjnemus en Penfanemus de 

 huid glad over de cornea heen met dezelfde eigenaardige half 

 doorzichtige en gelatineuse hoedanigheid van de omringende huid, 

 zoodat er wel aanleiding bestaat tot het vermoeden dat bij deze 

 genera een gelijke toestand bestaat als bij Engraulis, hetgeen ik 

 echter niet heb kunnen onderzoeken daar dit materiaal mij niet 

 ter beschikking was. 



Diiar, waar de adipose oogleden goed ontwikkeld zijn, is er 



