IV 



cellen bestaande, rechts de staartentodermstreng, op doorsnede één cel dik. 

 De aanleg der spierplaten wordt gevormd door twee rijen van 10 cellen, 

 dorsaal en ventraal van de chorda. De larve is nog geheel massief, coeloom 

 noch darraholte zijn nog opgetreden. 



Na het verlaten van het ei ontv/ikkelt de larve zich snel. Op de 

 grenzen der chorda cellen ontstaan vacuolen, die steeds grooter worden 

 en versmelten. Het staartentoderm trekt zich terug uit den staart, op 2 

 cellen na, die nog bij het volwassen dier te vinden zijn. Door het lang- 

 zamerhand — door uiteenwijken der cellen — optreden van lichaams- 

 en darmholte worden nu in den kop 't groote hersenblaasje, waarin een 

 otocyst ontstaat, alsmede de darmtractus duidelijker. De ontwikkeling voert 

 direct tot de typische appendicularienbouw. 



De ontwikkelingsgeschiedenis brengt weinig steun bij voor de opvatting, 

 die in de Appendicularien de meest primitieve tunicaten ziet. Zij draagt 

 een uitgesproken »eutelisch" karakter (Martini) en in verschillende op- 

 zichten houdt de ontwikkeling der Ascidien het midden tusschen die van 

 Amphioxus en Oikopleura. Wat de gastrulatie betreft, vertoont de vol- 

 gende reeks een geleidelijken overgang van invaginatie tot epibolie: 

 Amphioxus — Monascidien — Clavelina — Distaplia — Oikopleura. In 

 dezelfde reeks zien wij ook het aantal primaire kieuwspleten geleidelijk 

 afnemen, wat voor de Ascidien uit Julin's onderzoekingen bleek. Het lijkt 

 mij niet onmogelijk Pyrosomen, Salpen en 1'oliolen te eener zijde en 

 Appendicularien te anderer zijde (die alle volgens Julin één paar primaire 

 kieuwspleten hebben) af te leiden uit de Merosomata (met 2 paar prim. 

 kieuwspi.) en deze weer uit de Holosomata (met 3 paar), die dan ten- 

 slotte v/eer ontstaan zouden zijn uit vormen met nog hooger aantal, als 

 Amphioxus (of Balanoglossus). Ook in de reeks der gewervelde dieren 

 zien wij toch het aantal kieuwspleten gestadig afnemen. 



De heer de Uleyere bespreekt, naar aanleiding van het vroeger door 

 hem medegedeelde omtrent de erfelijkheidsverschijnselen van Papilio 

 Memnon L., het bij insecten herhaaldelijk aangetrotien gynandromorphisme. 

 Daar bij P. Memnon elke mannelijke, en ook elke vrouwelijke kiem, wat 

 de vrouwelijke kleur betreft, een bepaald karakter bleek te bezitten, af- 

 hankelijk van de 2 determinanten voor deze kleur, welke zij van hare 

 ouders overnam, zal zulk een kiem, wanneer zij zich tot een gynandromorph 

 ontwikkelt, dit karakter in het vrouwelijk gedeelte ten toon spreiden. 

 Bij P. Memnon zullen dus drieërlei gynandromorphen mogelijk zijn, het 

 vrouwelijk gedeelte kan tot den Laomedon-, den Agenor- of den Achates- 

 vorm behooren. 



Van dezen vlinder zijn geen gynandromorphen bekend, wel van Papilio 

 Androgeus, welke 2 van het rf afwijkende vrouwelijke vormen bezit (lorraa 

 Androgeus en f. Piranthus); hier is een exemplaar gevonden van de 

 combinatie (ƒ -f- Q f. Piranthus. Verder zijn herhaaldelijk bij vlinders, 

 welke één aan het (J" gelijk Q, en één afwijkenden vrouwelijken vorm 

 bezitten, gynandromorphen van tweeërlei aard gevonden, overeenkomstig 

 deze 2 9" normen. Vooral van Argynnis Paphia kent men meerdere 

 exemplaren, waarbij het vrouwelijk gedeelte tot een andere variëteit behoort 

 als het njannelijke. 9Ieisenheiiner meent, dat een dergelijk exemplaar 

 te verklaren is uit onvolkomen vereeniging van een var. typica geslachts- 

 cel met mannelijke geslachtsbestemming en een var. Valesina-geslacbtscel 

 met vrouwelijke besteraming. Jflorgan denkt hier aan overtollige be- 

 vruchting, waarbij dan een overtollig, niet met de eicel copuleerend 

 spermatozoon zelfstanding het eene gedeelte van de heterogene kiem zou 



