leveren. Spr. meent deze gevallen eenvoudiger te kunnen verklaren, nu 

 naar analogie met P. Memnon ook bij deze Argynnis de exemplaren aan 

 een der formules M M, M' M' ; M M, M' V of M M, V V (waarbij M = man- 

 nelijke kleur ; M'de daaraan gelijke vrouwelijke, V = de var Valesina 

 aanduidt) kunnen beantwoorden. Elk exemplaar van de formule M M, V V 

 zal, als het zich tot een gynandroraorph ontwikkelt, heterogeen worden. 

 Zeer opmerkelijk is, dat dergelijke heterogene gynandromorphen soms 

 ook voorkomen in gevallen, waar de variatie in beide sexen aanwezig 

 kan zijn en we dus niet met een secundair sexueel verschil te doen hebben ; 

 zoo b.v. bij Aglia Tau zulke, die voor het mannelijk gedeelte licht (als 

 de type), voor het vrouwelijke donker (als de var. ferenigra) gekleurd zijn. 

 De door Spr. voorgedragen opvatting zou hier eveneens van kracht zijn 

 wanneer bleek, dat ook hier elk exemplaar, wat de kleur der andere 

 sexe aangaat, tot een anderen vorm kan behooren, dan die het zelf ten 

 toon spreidt. Dat dit werkelijk zoo is, daarvoor pleiten eenige kweekingen 

 van Standfuss» welker resultaat niet beantwoordt aan de gewone wet 

 van 9leiitlel, maar verklaarbaar wordt, wanneer met een dergelijke 

 mogelijkheid van een gescheiden overerving der geslachten rekening ge- 

 houden wordt, zooals die zich in eenvoudiger vorm bij P. Memnon vertoont. 



Mejuffrouw van llerwertlen bespreekt de structuur van de kern 

 in de sjjeekselklieren der Chironomuslarve *). De zg. chroraatinekluwen, 

 de dwarsgestreepte gewonden kerndraad, die men ook in andere weefsels 

 der larve in de rustende kern vindt, heeft speciaal in de speekselklieren 

 de aandacht van verscheidene onderzoekers gelrokken wegens de bijzonder 

 groote afmeting van de kern. Volgens Balbiani is ze samengesteld uit 

 afwisselende schijfjes van dichte en minder dichte substantie, terwijl 

 Korschelt een opgevouwen onafgebroken band beschrijft. De eerste op- 

 vatting is algemeen in de literatuur overgenomen, de laatste daarentegen 

 in de vergetelheid geraakt, ofschoon ze de waarheid meer nabij is dan de 

 voorstelling van Balbiani. 



Bij een nauwkeurig onderzoek van talrijke doorsneden der speeksel- 

 klieren blijkt duidelijk, dat er echter niet een gevouwen band doch een 

 spiraalwinding aanwezig is van chromatische substantie gelegen rondom 

 een substraat, dat zich wat het opnemen van kleurstof betreft, gedraagt 

 als het achromatische linine netwerk van de kern. 



Een onderzoek van Baranetzky, die trachtte aan te toonen dat ook bij 

 Tradescantia een spiraal winding aanwezig is, was op botanisch gebied door 

 Strassburger en anderen weerlegd, die ook hier in overeenstemming met 

 Balbiani's opvatting bij Chironomus, een samenstelling uit schijfjes meenden 

 te zien. Spreekster wijst op de wenschelijkheid van een herhaling dezer 

 onderzoekingen, te meer daar aan de bovengenoemde schijfjes een hooge 

 theoretische beteekenis is toegeschreven, toen ze n.m. vereenzelvigd werden 

 met de iden van Weismann. 



Als een geïsoleerd geval mag de structuur zooals ze nu bij insecten- 

 larven is aangetoond, zeker niet worden beschouwd. Recente onderzoe- 

 kingen van Bonnevie over de wijze waarop de chromosomen bij Ascaris, 

 Allium en Amphiuma in de rustende kern overgaan en na het ruststadium 

 hieruit weder te voorschijn komen, wijzen op een overeenkomstige structuur 

 n.m. een chromatische spiraal winding om een achromatische tusschenstof. 

 Hetgeen we daar als een tijdelijke phase in het mitotisch proces aan- 



1) Een uitvoeriger ruededeeling wordt gegeven in de „Anatoni. Anzeiger l?d. 1910. 



