vil 



WETENSCHAPPELIJKE VERGADERING. 



Amsterdam. Aquarium-Gebouw vaa het K. Z. Genootschap «Natura 

 \rtis Magistra". 30 April 1910. 's Avonds halfacht uur. 



Aanwezig: de HU. Max Weber (Voorzitter), Keuchenius, de Vries, 

 Loman, Bolsius, Vosmaer, Sluiter, Muskens, van Bemmelen, Kerbert, Horst, 

 en de Dames Goethals, Isebree Moens, de Vries en de Rooy. 



Mej. Isebree Moens doet een mededeeling over de kleur-ontwikke- 

 ling bij schelpen van gastropode mollusken. Zij herinnert aan de onder- 

 zoekingen van Praülein von Linden over dit onderwerp, die meent ook 

 bij schelpen de theorie van Eimer bevestigd te vinden en demonstreert 

 ter toelichting daarvan een aantal soorten van de geslachten Voluta, Conus 

 en Stromhus; Spreekster meent, dat ook bij A^f?ri(ina di<6ia, bij individuen 

 van opvolgenden leeftijd, deze opvatting bevestigd wordt. 



De Heer liOiiian deelt, als vervolg op vroegere waarnemingen (Tijdschr. 

 N. D. V. Ser. '2. Deel X, Versl. p. 52) mede, dat het hem gelukt is de 

 copulatie van Petromyzon planeri Blch. waar te nemen. August Muller 

 beschreef reeds in 1856 hoe het mannetje zich op den kop van het wijfje 

 vastzuigt, en dat daarna de afgaande eieren buiten het lichaam bevrucht 

 zouden worden. Spr. heeft dit laatste niet kunnen bevestigen. 



Op verschillende plaatsen, waar steenen liggen, vindt men de dieren 

 in troepjes bijeen. Het mannetje hecht zich boven aan den kop van een 

 wijfje vast, beide steeds in levendige slangbeweging. Herhaaldelijk werpt 

 het mannetje nu het vrije achtergedeelte des lichaams om, zoodat zijne 

 onderzijde tegen den buik van het wijfje slaat. Enkele malen te vergeefs^ 

 doch ten slotte volgt een oogenblik van stilte, waarin de dieren zich 

 vereenigen. De copulatie duurt niet lang; zij is bij seconden te tellen. 



De bevruchte wijfjes leggen de eieren onder steenen in het zand. Men 

 vindt de larven steeds van 4 verschillende grootten, overeenkomende met 

 de 4 jaren, die zij tot hun ontwikkeling noodig hebben. Zijn de larven 

 na deze vier jaren volwassen, dan wordt de gedaantewisseling in korten 

 tijd doorloopen (zie o. a. von Siebold, Süsswasserfische v. Mitteleuropa, 

 p. 380 ff.), doch er grijpt tevens eene regx'essieve metamorphose plaats, 

 daar het volwassen dier slechts zwakke onbruikbare hoorntanden bezit, 

 en de darm rudimentair wordt. 



Resuraeerende vinden wij in de beekprik een gewerveld dier, dat 4 

 jaren als larve leeft, daarna in weinige maanden de metamorphose doorijlt ; 

 als imago geen voedsel meer tot zich nemen kan, copuleert, eieren legt 

 en binnen enkele dagen sterft. Dergelijke levensgeschiedenissen komen 

 bij lagere dieren herhaaldelijk voor ; bij Vertebrata is dit het eerste geval, 

 dat bekend wordt. 



