XXIII 



mann e.a. beschreven, sprake is. In een pas verschenen uitvoerige studie 

 over de ontwikkeling der geslachtsindividuen der hydromedusen (waarin 

 Hydractinia echter niet onderzocht werd) bevestigt Kühn mijn vermoeden, 

 dat ook bij Clava, wier gonophoren in bouw en ontwikkeling geheel met 

 die van Hydractinia overeenkomen, door Goette dezelfde dwaling begaan 

 is en de voorstelling van Weismann ook hier de juiste is. Dat Goette 

 zich hier zelf niet zeker voelde blijkt uit deze zinsnede in zijn opstel: 

 »Und selbst wenn ich raich geirrt batte, und die Entodermlabelle bei 

 Clava zu Recht bestande, so ware damit keine wirkliche Homologie unsrer 

 Gonanthen mit den Hydromedusen .... festgestellt." Inderdaad stuit de 

 afleiding der gonophoren van Hydractinia en Clava van medusen op be- 

 zwaren, daar er nog steeds niet onbelangrijke verschilpunten in bouw en 

 ontwikkeling tusschen beiden blijven bestaan. Het bleek mij echter, dat in 

 deze opzichten de door Goette niet onderzochte Tubularia coronata het 

 midden houdt tusschen Tubularia mesembryanthemum, door Goette uit- 

 drukkelijk als een gereduceerde meduse erkend, en Hydractinia en Clava, 

 waartoe zij een overgang vormt en waardoor de gereduceerd medusoide 

 bouw dezer beide laatsten overtuigend wordt aangetoond. Uit de door 

 Goette opgestelde reeks van gonophoren, voorstellende de phylogemie der 

 hydromedusen, valt aldus een der drie schakels, en wel de belangrijkste, 

 weg, zoodat tenminste voor de athecata van een dergelijke phylogenetische 

 reeks geen sprake meer is. 



De Heer Kruimel laat exemplaren zien van Lymnaea glabra uit 

 Noord- Brabant en meent, dat 't de eerste maal is, dat deze soort, uit ver- 

 schillende sti-eken in Kuropa bekend, in Nederland is waargenomen. 

 Hij vertoont daarna een carton, waarop de veeren der verschillende ge- 

 kleurde velden van het veerenkleed van de mannelijke pauw zijn aange- 

 bracht en demonstreert hoe door zachte overgangen deze zich allen uit 

 de eenvoudige donsveeren ontwikkeld hebben. 



De Heer Horst doet een mededeeling over twee PeripatMS-exemplaren, 

 door de laatste Nieuw-Guinea-expeditie verzameld op het Wichmann-ge- 

 bergte op een hoogte van 3U00 M. Bij onderzoek bleken zij een (ƒ en Q 

 te zijn eener nieuwe soort, die hij ter eere van den leider der expeditie 

 Paraperipatus Lorenlzi heeft genoemd ; de soort sluit zich namelijk 't dichst 

 aan bij de Peripatus door WiUey van Nieuw-Britannie beschreven, waar- 

 voor hij het geslacht Paraperipatus (Melano-peripatus Sedgw.), heeft 

 opgesteld. Spreker meent, dat ook Perip. ceramensis door Muir en 

 Kershaw van Ceram beschreven, tot dit geslacht moet gebracht worden. 



De Heer Sluiter vestigt de aandacht der leden op de oproeping in 

 de Zoologischer Anzeiger van 22 Nov. 1910 van de «Commission from 

 the British Association for the Advancement of Science" en de ))Eastern 

 Branch of the American Society of Zoologists" om te trachten te komen 

 tot vaststelling van een lijst der meest gebruikelijke Generieke namen, 

 waarop de Prioriteits-wet niet zou worden toegepast. 



Alvorens de vergadering te sluiten, brengt de Voorzitter de vraag ter 

 sprake, of het niet wenschelijk zijn zou met het oog op de van elders 

 komende leden, hoezeer wij de gastvrijheid van Artis waardeeren, een 

 der wintervergaderingen ook eens in Utrecht of Leiden te houden; de 

 vergadering betuigt haar adhaesie met dit voorstel. 



