XXXII 



echter bij nauwkeuriger beschouwing, dat alle mogelijke overgangen aan- 

 wezig zijn, waardoor de uitersten met elkander worden verbonden en 

 het niet doenlijk is ))species" te onderscheiden. Het onderzoek van den 

 makro- en mikroskopischen bouw leert hetzelfde: groote verschillen — 

 maar steeds geleidelijke overgangen. Men wordt eenvoudig voor het 

 dilemma geplaatst of alles als één soort te beschouwen of nagenoeg ieder 

 specimen als een afzonderlijke soort op te vatten. Spreker heeft het eerste 

 gekozen : hij brengt het door de Siboga meegebrachte honderdtal en bij- 

 kans alle vroeger beschreven «soorten" tot één species, nl. SpirastreUa 

 purpurea (Lmk.) Rdl., synoniem met het om zijn kleur zoo merkwaar- 

 dige Alcyonium purpureum van Lamarck, waarvan ook 's Rijks Museum 

 van Natuurlijke Historie te Leiden een exemplaar, hoogstwaarschijnlijk 

 een stuk ))type" van Lamarck bezit. 



Het spreekt wel haast van zelf, dat zekere exemplaren van deze uiter- 

 mate variabele soort meer op elkaar gelijken, andere minder. Zoo kan 

 men, alles samengenomen, een zevental groepen onderscheiden. Hoezeer 

 alle exemplaren onderling samenhangen en deze »groepen" allerminst 

 als soorten kunnen worden beschouwd, toont spreker door een grafische 

 voorstelling. 



Wat het kanaalstelsel betreft, zoo is spreker tot de slotsom gekomen, 

 dat de groote centrale holten geen cloaca en de uitmondingen geen oscula 

 zijn, zooals voor vele sponzen is aangetoond, maar voor de meeste slechts 

 per analogiam wordt besloten. Zij behooren, integendeel, tot het instroom- 

 ingsstelsel en zijn te beschouwen als reservoirs. In den wand dier 

 kanalen, en ook van kleinere kanalen komen fraaie, tot '/s '^am. lange 

 spiercellen voor ; deze zijn in twee stelsels gerangschikt : concentrisch en 

 radiair. Door contractie der eerste wordt het lumen der kanalen ver- 

 nauwd. Bij sluiting der terminale opening kan op die wijze water in de 

 kanalen geperst worden en zoodoende de werking der flagella ondersteund 

 worden. 



Het parenchym bestaat uit een eigenaardig weefsel, dat zich het best 

 laat vergelijken met lymphoïd bindweefsel. Het bestaat uit een netwerk 

 van platte cellen, met groote vliezige uitloopers; bovendien vindt men 

 duidelijke fihrillen, die vermoedelijk gevormd worden door specifieke 

 fibroblasten, welke door hun talrijke donkere korrels in het oog springen. 



SpirastreUa is na verwant aan Cliona. Zij boort echter niet, ofschoon 

 het dikwerf zoo schijnt. Wel maakt zij van door andere organismen 

 ()i)Thoosa", Fungi e. a.) gemaakte holen en spleten gebruik ; zij begint 

 haar postlarvaal leven als zich gaandeweg uitbreidende Korst. 



De Heer «feniink vertoont een aantal tanden van haaien, gevonden 

 op gronden in Groningen rondom Delfzijl, die afkomstig schijnen te zijn 

 van Peru- en Chili-guano voor de bemesting dier landen gebruikt en wijst 

 op het gevaar, dat mogelijk door latere onderzoekers uit de aanwezig- 

 heid dier voorwerpen daar ter plaatse onjuiste gevolgtrekkingen konden 

 gemaakt worden omtrent hun herkomst. 



De Heer Bocke demonstreerde eenige teekeningen naar preparaten 

 van motorische eindplaten op dwarsgestreepte spieren {Talpa, Mus) in 

 verschillende stadiën van ontwikkeling en besprak in aansluiting daaraan 

 de vraag, in hoeverre de motorische eindplaten als werkelijke terminaal- 

 organen te beschouwen zijn. In den strikten zin des woords zijn zij dit 

 niet. Gaat men nl. slechts ver genoeg terug in de ontwikkelingsgeschie- 



