XXXV 



dien in de verschillende afmetingen der onderdeden kleiner en vooral 

 minder forsch van bouw. 



Ons exemplaar komt, wat de grootte en de minder ontwikkelde haar- 

 bekleeding betreft, het meest overeen met Z. briojnii nigro-aculeatus 

 Eothschild. In verschillende onderdeelen wijkt het echter van laatstge- 

 noemde subspecies af. Zoo zijn b.v. de stekels niet zwart, maar vaal grijs- 

 bruin. De verschillen zijn echter niet zóó overwegend, om het aantal sub- 

 species nog met een vijfde te vermeerderen. Voorloopig is het individu 

 dus ondergebracht tot de subspecies Zaglossus hriiynii nigro-aculeatus 

 Eothschild. 



De aanschouwing van het levende dier zal overtuigend aantoonen, dat 

 de weinige exemplaren van Zaglossus, welke in de Musea als huiden ol 

 opgezet worden bewaard, allerminst een juist denkbeeld geven van het 

 levende dier, dat met zijn forsch gebouwd, over den rug sterk gewelfd 

 lichaam, zijn stevig gebouwde extremiteiten en zijn lang gebogen rostrum 

 ons inderdaad eerder doet denken aan een olifant, dan aan een dier met 

 een gravende, onderaardsche levenswijze! 



Merkwaardig is de duidelijk zichtbare oorschelp, welke aan de opge- 

 zette of in huid bewaarde Museumexemplaren van Zaglossus meestal 

 weinig of in het geheel niet zichtbaar is. 



Het dier krijgt bij ons hetzelfde voedsel als Echidna aculeata, van 

 welke soort evenzeer een exemplaar in de verzamelingen van het Genoot- 

 schap aanwezig is. Dit voedsel bestaat uit melk met versche, geklopte 

 eieren en zeer fijn gehakt vleesch, dat het met behulp van zijn zeer lange 

 tong tot zich neemt. Het is Spreker echter gebleken, dat hij nog liever 

 aardwormen eet. Het spitse kopgedeelte der aardwormen wordt nauw- 

 keurig opgezocht, en zoodra het dier dit kopgedeelte heeft gevonden, 

 verdwijnt de dikste aardworm met ongelooflijke snelheid — met de kleine 

 mondspleet ojigezogen — naar binnen. De ervaring moet het dier heb- 

 ben geleerd, dat dit plotseling opzuigen van een aardworm alleen mogelijk 

 is, wanneer het eerst het kopgedeelte der wormen heeft kunnen bemach-- 

 tigen. Spreker meent hieruit te mogen afleiden, dat Za(//ossws-soorten 

 op Nieuw Guinea zich ook met aardwormen voeden, in tegenstelling met 

 Echidna, die voor aardwormen volkomen onverschillig blijft. 



Het dier vertoont aan de binnenzijde van den tarsus een rudimentaire 

 spoor, zoodat het vermoeden gewettigd is, dat het van het vrouwelijk 

 geslacht is. Gegeven toch de sterke ontwikkeling van het geheele, zeker 

 volwassen dier zou deze spoor bij een mannelijk individu zeker wel grooter 

 moeten zijn. 



Ten slotte deelt Spreker mede, dat het hem gelukt is een gipsafgietsel 

 der voetsporen te doen vervaardigen, en vertoont tevens een photo van 

 dit gipsafgietsel. Misschien kan deze photo waarde hebben voor hen, die 

 op Nieuw Guinea naar de verblijfplaatsen vau Zaglossus-exem-plaren zoeken. 



Ook deze photo zal met andere afbeeldingen worden opgenomen bij 

 een meer uitvoerige beschrijving van het dier, welke zal verschijnen in 

 de ■>)Proceedings of the Zoological Society of London." 



De heer L<. F. de Beaufort demonstreerde een aantal exemplaren 

 van een Gobiide uit de Indische Archipel: Sliphodon elegans. De beide 

 seksen vertoonen bij deze soort, zooals indertijd door Max Weber werd 

 aangetoond, een duidelijk verschil in teekening en kleur. Onder een groot 

 aantal exemplaren door Spreker op Ceram verzameld, bevonden zich 

 eenige geslacbtsrijpe wijfjes, die een helder karmijnvoode tint langs de 

 zijden vertoonen. Twee andere exemplaren, die overigens in alle opzichten 



