LI 



Te oordeelen naar de habitus is: 



Ie C. annulata Montagu = C. aragoi Joubin. 



2e C annulata Bergendal = C. annulata Burger. 

 Verschillende gegevens doen mij echter vermoeden, dat C. aragoi, C. 

 annulata Montagu en C. annulata Bergendal toch dezelfde species zijn, 

 en dat alleen C. annulata Büi'ger van deze drie zal moeten worden 

 onderscheiden. 



De Heer Horist vertoont een paar vrouwelijke exemplaren van Peri- 

 patus im Thurmi Scl. in Suriname door den Heer van Heurn verzameld, 

 waarover hij reeds in de vorige vergadering heeft gesproken ; dat ver- 

 tegenwoordigers van dit geslacht nimmer daar zouden zijn gevonden is 

 niet geheel juist, aangezien door Bouvier in de verzamelingen van Hamburg 

 en Cambridge (Mass.) exemplaren zijn aangetroffen van deze soort en van 

 Perip. Edwardsi Blanch., eveneens uit Nederlandsch Guyana afkomstig. 

 Hij laat tevens een exemplaar zien van de merkwaardige Oligochaete 

 worm OnychocJiaeta ivindtei Bedd,, ook in Suriname verzameld, die vroeger 

 slechts op de Bahama-eilanden en in Venezuela was aangetroffen. 



De heer J. F. van Beniinelen deelt mede, dat hij zijne onder- 

 zoekingen over de ontwikkeling der kleuren en aderen op de 

 vlindervleugels heeft hervat en uitgebreid op Pieriden en Papilioniden. 

 Hij meent bij Pier is brassicae een stadium te hebben aangetroffen, waarin 

 de witte kleur, die overigens tot aan het optreden van het definitieve 

 kleurenpatroon boven- en ondervlakte van beide vleugelparen gelijkmatig 

 bedekt, in de middenstrook der tusschenaderencellen minder ontwikkeld 

 was. Dit verschijnsel eener tegenstelling in pigmentatie tusschen de ader- 

 en de tusschenaderbanen houdt hij voor primitief, en meent daaruit de 

 meer gedifferentieerde kleurpatronen van vele vlindervormen te kunnen 

 afleiden. Bij die differentiatie speelt samentrekking der kleurstof om 

 bepaalde centra een hoofdrol. Daardoor ontstaan uit de oorspronkelijk 

 wigvormige tusschenaderbanen vlekken, die allerlei vormen, grootten en 

 kleuren kunnen krijgen, met elkaar kunnen versmelten lot banden, of 

 zich in kleurenringen kunnen ontwikkelen tot oogvlekken. De oorspron- 

 kelijke wiggen vindt spreker terug bij allerlei dagvlinders, waaronder 

 primitieve vormen zooals Hestla, Ornithoptera zabiraxis en Dryrya 

 antimachus, maar ook hooger gedifferentieerde zooals Papilio memnon. 

 Bij de laatste is dus het mannetje in zijn kleurenpatroon primitiever 

 gebleven of weder geworden dan de verschillende vormen van wijfjes. 



Tot dezelfde gevolgtrekking leidde het onderzoek der kleurpatronen 

 op de vleugelscheeden van poppen. Zoowel Pieridenpoppen (P. brassicae, 

 Gonopteryx rhamni, maar vooral Synchloe cardamines) als Papilioniden- 

 poppen (P. machaon en podalirius) bewijzen, dat de oorspronkelijke 

 pigmentophoopingen gebonden zijn aan de aderen en de tusschenadercellen, 

 en dat de laatste oorspronkelijk voorkomen in wigvormige figuren uit- 

 gaande van den vlengelrand. 



De heer de Jfleijere spreekt over de verschillende verklaringen van 

 het gynandromorphisme en onderscheidt deze in cytologische en phaeno- 

 typische. Bij de cytologische wordt het verschijnsel toegeschreven aan 

 abnormale bevruchting. Tegen de verschillende mogelijkheden, hierbij 

 resp. door Boveri, Morgan, Meisenheimer en Wheeler verdedigd, worden 



