Lxxir 



2e deelt Spreker mede, dat in Artis een jong van Ursus ardos werd 

 geboren, dat een witte halskraag bezit, terwijl de vader donkerbruin en 

 de moeder blond-bruin is, beide zonder kraag ; zij werden als jonge dieren 

 uit Rusland gezonden, waar zij in 't wild gevangen waren. Dus blijkt, 

 dat de variëteit met witte halskraag zich in het wild met andere varië- 

 teiten kruist en niet gescheiden leeft; 



.^e vertoont hij 15 huiden van Talpa europaea, aldus varieerend in 

 kleur: 3 gewone donkere exemplaren, met meer of min groote oranjevlek 

 op de bruik, 2 gele exemplaren (zoogen. albino's), deze komen het meest 

 voor, dt 1 op 1000, 1 vaal geel exemplaar, 1 grijs exemplaar met witte 

 ondergrond, 8 zilvergrijze exemplaren. 



Zy werden aan het Gemeentelijk Museum te Amsterdam geschonken 

 door den Heer Heiraans, die daaromtrent de volgende inlichtingen gaf. 

 De huiden werden om de afwijkende kleur afgekeurd voor bont en ge- 

 kozen uit 100.000 exemplaren, die in December (1911) en Januari (1912) 

 waren gevangen. De jacht op deze dieren heeft zich van Friesland, waar 

 bet terrein reeds is afgejaagd, verbreid naar Overijssel, Gelderland tot 

 Limburg zelfs; de jager heeft een fiets, waarop voorop een mandje met 

 een gedresseerde hond. De gemiddelijke vangst per dag is 40, stijgt 

 evenwel dikwijls tot 100. De kleur der mollen verschilt eenigzins in do 

 verschillende provinciën: in Friesland vaal grijs, Overijssel minder bi*uin; 

 de mooiste huiden komen uit de Betuwe, waar de kleur donker grijs is. 

 Het jacht-seizoen loopt van November tot einde April; vermoedelijk be- 

 draagt bet aantal gevangen exemplaren + 1.000 000. 



De Heer lYIuskens wenscht kort te rapporteeren omtrent een door 

 hem in Napels aangevangen serie onderzoekingen, die zich aansluiten aan 

 schrijver's waarnemingen omtrent mvoclonische reflexen, waarmede hij 

 zich in zijn laboratorium reeds sedert jaren bezig houdt. Hierbij kwam 

 hem de omstandigheid te stade, dat de physiologische afdeeling van het 

 station thans een uitnemend kyraographisch apparaat bezit, rriet nauw- 

 keurige tijdmeting etc. Hoewel ook in Selachiers vergelijkbare reflexver- 

 schijnselen niet ontbreken, richtte schrijver zijn aandacht voornamelijk op 

 de klasse der Cephalopoden, daar aan deze dieren, van zoo gansch ander 

 maaksel en afstamming, beter dan elders de generieke eigenschappen der 

 mvoclonische reflexen konden bestudeerd worden. Ter versterking der 

 reflexen werd absinth, campher en strychnine benut. 



Spreker wenscht bij deze gelegenheid alleen eenige curven te demon- 

 streeren, waaraan de methode van proefneming en tijdmeting duidelijk 

 zichtbaar is. Een stemvork van 50 trillingen per seconde geeft den tijd 

 aan ; een Pfeil's signaal toekent het moment van het aanbrengen van 

 den taktielen prikkel (slaan met hamer op tafel). De derde curve wordt 

 met een hefboom-apparaat opgeschreven doordat de mantelspier van het 

 op een looden tafel in het bassin vastgehechte dier gesuspendeerd is. Aan 

 het bassin wordt permanent zuurstof toegevoerd. 



Spreker wil thans den nadruk leggen op de eigenaardige overeenstem- 

 ming, wat den latenten tijd betreft, gevonden in de meest verschillende 

 groepen van proefdieren. Terwijl voor katten en apen de reflexietijd 

 25 — 35 milliseconden bedraagt, vind hij deze voor de Octopoden 40 i\ 45 

 milliseconden. Alleen voor Tropidonotus natrix vond hij een niet onbe- 

 langrijk langere latentie, van 60—80 milliseconden. Deze merkwaardige 

 overeenstemming in zoo ver van elkaar liggende diergroepen vindt een 

 analogon in den overdracht-tijd van den contractie prikkel in het hart 



