XCI 



De Heer BicB'cns de Haan doet een mededeeling over experiraenteel- 

 embryoloo-ische proeven, door hem aan de Zoölogische Stations te Napels 

 en Koscoff verricht. In de natuur waren eenige malen vereenioinwen van 

 eieren of" klievingsstadiën waargenomen, waaruit tweelinoen of reuzen- 

 larven zich ontwikkelden {Plülme, Milroconia, Ascaris) en het was Üriesch 

 gelukt dergelijke tweelingen bij Echiniden te verkrijgen, waaruit hij 

 zoowel echte tweelingen, als enkelvoudig opgebouwde reuzenplutei op- 

 kweekte. Spreker's doel is geweest dergelijke versmeltingen tot stand 

 te brengen tusschen twee kiemen van verschillende species en na veel 

 mislukte pogingen is hij er in geslaagd: men krijgt dan eene scherp 

 in twee sectoren gescheiden reuzenblastula, waarbij in eiken sector een 

 dai'm ingestulpt wordt. Tot plutei heeft hij ze ditmaal nog niet kunnen 

 opkweeken. 



Verder heeft spreker zich met het maken van eiversmeltingen bezig ge- 

 houden en deze niet alleen van eieren in het einde der lijpheidsperiode 

 (als Driesch), maar ook van goed rijpe eieren gekregen. Bij deze eieren 

 was dan het volumen evenredig met de kiemwaarde en deze verhouding 

 bleef tot het gastrula-stadium bewaard ; dit gaf een verschil met de op 

 latere stadiën versmoltenen, waar het oppervlak met de kiemwaarde 

 evenredig was. In verband met hetgeen door Driesch en Zur Strassen 

 aangetoond is, meent spreker hieruit te mogen opmaken, dat beiderlei 

 laryen op geheel verschillende wijze opgebouwd zijn : in het eerste geval 

 uit een normaal aantal dubbelgroote, in het laatste geval uit een dubbel 

 aantal normaalgroote cellen. 



ïen slotte deelt spreker iets mede over het ontstaan van de eenheids- 

 plutei bij die homogene versmeltingen; in de controverse, die hierover 

 tusschen Boveri en Driesch bestaat, sluit hij zich bij den eerste aan en 

 meent, dat die eenheidsvormen slechts ontstaan als twee kiemen van den 

 aanvang af als twee blastomeren vereenigd zijn, d w. z. naast elkaar, 

 met gelijk gerichte assen en samenvallende symmetrievlakken. 



De Heer Te§cli bespreekt het centrale zenuwstelsel der Heteropoden. 

 Een vergelijkend-anatomisch onderzoek van vier verschillende genera stelde 

 hem in staat de phylogenetische ontwikkeling van het centrale zenuw- 

 stelsel na te gaan. Oxygynis is ook in dit opzicht nog het meest oor- 

 spronkelijk : de perioesopbageale konnektieven zijn zeer kort en de cerebro- 

 of liever pleuro-visceraalkonnektieven zijn gekruist ; het konnektief van 

 het rechter cerebro-pleuraalganglion (welk konnektief belangrijk dikker 

 is dan het andere) naar het linker visceraalganglion loopt dorsaal over 

 den darm heen, terwijl het konnektief van het linker cerebro-pleuraalganglion 

 naar het rechter viscex'aalganglion ventraal van den darm verloopt. Er 

 zijn in 't geheel drie visceraalgangliën aanwezig. — Bij Carinaria worden 

 nu in de eerste plaats de verschillende konnektieven veel langer, waar- 

 door het geheele beeld aan overzichtelijkheid verliest; toch komt dit in 

 algemeene trekken zeer goed met dat van Oxygyrus overeen. Alleen is 

 bij Carinaria eene secundaire anastomose van ieder pedaalganglion met 

 het aan dezelfde zijde gelegen visceraalganglion opgetreden. Het linker 

 visceraalganglion innerveert het osphradium, het middelste (tevens het 

 grootste) de mantelorganen, het rechter den visceraalnucleus. Gekruiste 

 cerebro-visceraalkonnektieven bestaan ook hier. — Groote veranderingen 

 treden bij Pterolrachea op. Tengevolge van den langgerekten lichaams- 

 bouw zijn de verschillende gangliën-komplexen nagenoeg in hetzelfde 

 niveau achter elkander gelegen, wat weder versmelting van konnektieven 



