31 



im- 



eeii geheele rij van in grootte toenemende tanden. Ovor B. 

 provisus afzonderlijk handelende deelt Darwin mede, dat hier op 

 de bovenlip aan weerskanten van de groeve twee tanden zitten 

 en op de zijden van de groeve zelve negen of elf kleinere tan- 

 den , die regelmatig in grootte afnemen , tot zij naar beneden 

 toe zoo klein worden , dat zij zelfs met het saamgestelde mikros- 

 koop ter nauwernood meer te zien zijn : zoo waren er in de 

 twee nauwkeurig onderzochte exemplaren , alle te samen , twee 

 en twintig en zes en twintig tanden op de bovenlip. 



Munter beschrijft de monddeelen van zijn B. improvisus 

 niet. Exemplaren door mij onderzocht, kwamen nu slechts ge- 

 deeltelijk overeen met de beschrijving van Darwin. Ik voeg 

 hier teekeningen bij , (zie Plaat I , fig. 3 en 4) om dit duidelijk te 

 maken. Nooit zag ik aan Aveerskanten twee tanden , die scherp 

 onderscheiden waren (in grootte n.1.) van de volgende. Het 

 exemplaar ffig. 3) uit den Amstel vertoonde bijna regelmatig 

 naar het midden toe afnemende, aan weerskanten van de groeve 

 achttien tanden , terwijl een dier uit de Haarlemmer vaart bij 

 Leiden wel een paar tanden (aan de eene kant twee aan de 

 andere drie, (fig. 4) grooter dan de overige vertoonde, maar 

 men deze toch moeielijk als van de overige geisoleerd kon be- 

 schouwen. Hoe Darwin echter kan zeggen , dat het moeite 

 kost „zelfs met het saamgestelde mikroskoop" het aantal tanden 

 te tellen, is mij raadselachtig. Het dier in kali gekookt, de 

 monddeelen onder het prepareer-mikroskoop uit elkander geno- 

 men en reeds bij een matige vergrooting is het mogelijk en ge- 

 makkelijk, de fijnste details in den bouw dier deeltjes na 

 te gaan. 



De mandibels , zegt Darwin , hebben in plaats van de twee 

 onderste tanden eenvoudige knobbeltjes bij B. improvisus. Voor 

 de groep Balanidae in 't algemeen deelt hij mede , dat er vijf 

 tanden zijn op iedere mandibel en dat de onderste zijdelings 

 dubbel zijn. Onder hetgeen hij voor het geslacht Balanus 

 afzonderlijk vermeldt: dat er normaal vijf tanden zijn, maar dat 

 de twee onderste altijd klein en vaak rudimentair zijn , en bijna 

 znmensmelten met den onderhoek , die zich soms als een stekeltje 



