82 



vertoont (alniost confluciit witli tlio inferior, sonietimes spinose 

 angk'). Hij de exemplaren van l",. iinprovisus , die ik omlerzoclit , 

 vond ik nu een zesden tand, die dan echter volgens hetgeen Darwin 

 heeft meegedeeld, eenvoudig moet aangezien worden voor het 

 stckeltj(> in den onderhoek. Overigens zijn de onderste tanden 

 ook dubbel en vertoonen zij zich min of' meer als knobbeltjes 

 (zie Plaat I , fig. 5 en 5*). 



De maxillen varieeren in deze soort niet, ten minste voor 

 zooverre ik op kan maken uit hetgeen ik zelf vond , verge- 

 leken met Darwin's beschrijving; de maxillen bezitten aan het 

 onderste gedeelte van den voorkant twee groote stekels , en 

 vormen daar gewoonlijk een vooruittredende projectie (a step- 

 formed projection) (zie fig. 6). Ook de palpen en uitwendige 

 maxillen vertoonen geen afwijkingen, wat natuurlijk daarmee 

 samenhangt, dat hun eenvoudige weinig gecompliceerde struc- 

 tuur minder in de gelegenheid is zich te w^ijzigen. 



Wat mij verwondert is, dat Darwin niet mede deelt, dat de 

 monddeelen hier van borstels en stekels voorzien zijn op een 

 wijze , die in 't oog loopend genoemd mag worden , en verre , 

 hetgeen ik bij andere soorten van dit geslacht heb waargenomen , 

 overtreft. 



Ook over de Cirri wil ik nog enkele bijzonderheden ver- 

 melden. Boven (pag. 29) schreef ik reeds , dat er meer redenen 

 bestonden, waarom Munter voor de B. improvisus door hem 

 gevonden , zich genoodzaakt had gezien een nieuwe variëteit te 

 scheppen. De andere reden was nu, dat, terwijl Darwin voor 

 het aantal leden in de cirren van liet eerste paar 15 en 12 had 

 opgegeven, hij dat aantal als 16 en 14 had gevonden. Niet 

 alleen nu voor dat eerste paar, maar voor bijna alle pootparen 

 vond ik verschillen en daarom wil ik hier opnieuw een kleine 

 tabel in mijn mededeelingen opnemen. 



