48 



D"^ Verruciilac als pon onflorafdooling van do ]ialaiii(la(> aan 

 te zion , acht ik dus ook j)liylogenotisch voor onlogisch. 



Wat tot nog toe voor onze Fauna van Vorruca is gevonden, is 

 niet vool on hopaalt /.icli t<>t oen oxoinj.hiar in 1859 door den Heer 

 R. T. Maitland op eon oostorscludp aangetroffen. Dit is echter 

 reden genoeg ze als tot onze Fauna hchoorond te rekenen , wan- 

 neer men bedenkt 1° dat ze langs alle kusten dor in onze na- 

 bijheid gelegen landon voorkomt en 2° dat zij in diep water 

 t'huis hoort en het zonder te visschon mot sleepnetten enz. niet 

 mogelijk is, met eenigszins zeldzame vormen uit dat gebied ken- 

 nis te maken. Op onze kust nu hebben zich tot nog toe de 

 dierkundigen weinig met deze wijze van „natuur-onderzoeken" 

 afgegeven. 



"Wat hot eerste punt betreft zoo kan ik behalve Groot- 

 Brittannië, Ierland, IJsland, Denemarken (alle kusten door 

 Darwin opgegeven) ook de Oost-Friesche kust noemen , waar 

 Metzger ze op oesterschalen in de diepte aantrof. 



De diepte , waarop zo voorkomt , kan zeer verschillend zijn : 

 volgens Darwin vindt men ze van de laagste eb-lijn tot vijftig 

 k negentig vademen diep toe. 



Het uiterlijk voorkomen van een Verruca is nu van dien 

 aard, dat men ze onmiddolijk moet lierkennen ; dit wordt voor- 

 namelijk door hot onsymmotrischo veroorzaakt. De schelp be- 

 staat uit opstaande wandstukken en een operculum. Van deze 

 wandstukken zijn er vier; de twee grootste zijn homoloog 

 met rostrum en carina, de twee kleinste zijn op eigenaardige 

 wijze zoowel met de twee andere als met de operculaar- 

 schelpjes verbonden ; zij zijn niets anders , dan het eene terguni 

 en scutum, welke stukken de rol van oporculaarschelpjes hebben 

 laten varen en nu een deel van den schelpwand vormen. Het 

 operculum bestaat dus slechts uit twee scholpjes. Deze staan 

 ongeveer loodrecht op de onbewegelijke scholpjes: zij loopen na- 

 genoeg horizontaal of parallel aan de basis en de oppervlakte, 

 waarop het geheele schelpje vastzit. 



De geheele schelp bestaat dus uit zes schelpstukjes , waar- 

 van twee bewegelijk; bovendien uit (^cn vliezige basis. 



