120 



Tvlcnchus Bast. plaatste, doch in een aanhangsel aclitcr de he- 

 sclirijvinrr zijner overige Tylenchen invoegde. Deredenen, waarom 

 hij ilit dier niet onder de echte Tylenchen oj»ii;iin , waren deze , 

 dat deze worm een tal van eigenschappen ni(>t het geslacht 

 Dorylaimns gemeen had. 



Ik heb het geluk gehad twee voor de wetenschap nieuwe 

 Nematodcn te vinden , die in de wezenlijkste kenmerken met 

 Bütschli's Tylenchus mirabilis ovcr^'enkoincn. Ik stel derhalve 

 voor, voor deze drie soorten een nieuw geslacht te vormen, 

 waaraan ik den naam van Tylencholaimus geef. Dit geslacht 

 bevat dus dieren, die tusschen Dorylaimns en Tylenchus in 

 gelegen zijn en wel meer bepaaldelijk den l)ouw van den oeso- 

 phagus en het histologisch maaksel van het ovarium (ook ik 

 vond tot dusverre slechts wijfjes) met Dorylaimns, den mond- 

 doorn en de gedaante der geslachtswerktuigen met Tylenchus 

 gemeen hebben. Phylogenetisch moeten zij als vormen beschouwd 

 worden , die ouder zijn dan de Tylenchen en Aphelenchen. 



Tylencholaimen zijn dus aan het bezit van een een weinig min- 

 der soliden Tylenchus-doorn in den koji en een oesophagus 

 zonder bulbi, doch met verdikte chitinbuis in de achterste helft 

 gemakkelijk van de overige Nematoden , en meer in het bij- 

 zonder van Tylenchus B. en Aphelenchus B. te onderscheiden. 



Deze dieren bewonen den grond aan de wortels van planten. 



Tylencholainnis minimus n. sp. 

 Plaat VI. Fig. 16,_„. 



Deze dieren leven zeer tnli'ijk aan de wortels van gras- 

 planten en behooren ondei' de meer algemeen voorkomende 

 aard-nematoden ; ik vond hen het voorjaar en flen zomer door 

 bij Leiden. 



Hoewel zeer aan de door Biitschli beschreven soort, Tylen- 

 cliu'^ iniral)ilis Btsli verwant, kunnen deze Leidsche Tylencho- 

 Ininitii toch licht onderscheiden worden. In de eerste plaats 

 Ijcrcikcn onze dicrcMi hoogstens de lengte van 0,63 mm., zooals 

 ik door h«'t meten van vele volwassen voorwerpen te weten 



