Over nek , rug en zijden waren elliptische , lichtgekleurde ringen 

 zichtbaar met een donker middenveld. De oppasser noemde den 

 rob, ter onderscheiding van den andere, daarom » den getijgerde". 



In den beo-inue weigerden de dieren de hun aangebodene visch; 

 doch na eenige dagen lieten zij zich die wel smaken. Steeds bleef 

 de gewone vitulina levendig en de bruine zwartsnoetige traag. 

 Den 12^-n Augustus was de bruine voor het eerst op den kant, 

 o-eheel uit het water ; doch hij verdween daarin , toen ik hem van 

 nabij wilde bezien. Den 13^" gelukte het mij beter; toen bleek 

 het, dat de huid met bultige zweertjes bedekt was, sommige 

 daarvan, vooral dicht bij den » staart" waren bloederig (het is 

 moeilijk den oppassers te leeren , om toch van »achterpooten" 

 te spreken, zg blijven » staart" zeggen, al wordt hun hunne fout 

 gedemonstreerd); ook de achterpooten en eene plek dicht bij den 

 anus bloedden. Bij iedere poging om het dier aan te raken , 

 toonde het zich vijandig , door naar mij te happen ; toen het zich 

 weder te water wilde begeven , liet ik het met vrede liggen. 

 Naarmate het opdroogde, werd de teekening onduidelijker en 

 verdween allengs b^ua geheel. Den Iben werd mij gerapporteerd , 

 dat het dier op sterven lag. De dood volgde dan ook kort daarop. 



De stank, dien het dier verspreidde, was walgelijk; ik schreef 

 dien toen aan de etterende zweertjes toe. De beharing was zóo 

 ruw, dat ik die niet anders vergelijken kan dan met stroobloe- 

 men (immortelles). Het kwam mij voor, dat eenige haartjes plat 

 waren, niet rond, in eene scherpe punt uitliepen en zeer stijf 

 of stroo-achtig van aard waren ; de kleur was donkerbruin op 

 den rug en geelbruin op de buik. Onder de beharing was de 

 pikzwarte huid zichtbaar, die rondom de oogen en den snoet 

 bijna naakt was. Blijkbaar was het dier in den rui ; want de 

 haartjes zaten overal zeer los, zoodat ze gemakkelijk van de huid 

 konden afgekrabd worden. Talrijke exemplaren van Echinophthirius 

 setosus, de robbenluis, werden verzameld en op spiritus bewaard. 

 Het exemplaar bleek een wijfje te zijn. De lengte was 110 cm. 

 van de neuspunt tot aan het staarteinde; de omtrek achter de 

 voorpoorten 85 cm. De speklaag was van 2 tot 4 cm. dikte. 



