221 



van een andere familie te conjugeereu, dan trad weder een rijke 

 reeks van opvolgende generaties op. Zelfs bij zoo lage vormen 

 als deze vinden wij dus reeds een soort generatiewisseliug , een 

 voor bet bestaan der soort noodwendige afwisseling der asexueele 

 door sexueele voortplanting. 



Wij kunnen niet afstappen van de verjongingstheorie zonder 

 nog even te bebbeu stilgestaan bij de vraag, in hoeverre het 

 daarbij een noodzakelijk vereischte zou zijn, dat de parende in- 

 dividuen niet tot eenzelfde familie behooren. Ten opzichte van 

 den mensch heeft aan die quaestie der consanguinaire huwelijken 

 Dr. N. p. VAN DER STOK een uitvoerige studie gewijd in zijn boek 

 „Huwelijken tusschen bloedverwanten" (1888). Hij komt daarin 

 met Alfred H. Huth (The marriage of near kin 1875) tot de 

 conclusie, dat de natuur geen bloedschaude kent en er tegen de 

 paring tusschen nauwverwaute familieleden geen instinctmatige , 

 natuurlijke afkeer bestaat. Deze mag ook geenszins per se scha- 

 delyk genoemd worden of geacht worden aanleiding te geven tot 

 degeneratie en steriliteit. Wèl zullen natuurlijk, wanneer beide 

 leden in sommige voor de soort ongunstige eigenschappen over- 

 eenkomen , deze laatsten door erfelijkheid bij de nakomelingen in 

 versterkten graad te voorschijn treden , hetgeen Sanson uitdrukt 

 met de woorden: „La consanguinité n'agit pas autrement, qu'en 

 favorisant rhérédité". De oorsprong der verbodsbepalingen , die 

 in vele landen tegen dergelijke huwelijken bestaan , is te zoeken 

 in den godsdienst (Mozaïsche wetgeving) en wel met het oog op 

 de zeden. Daarom zijn die bepalingen ook hoegenaamd niet te ver- 

 werpen , wanneer men slechts bedenkt, dat zij niet op een hy- 

 gieniscli , maar op een sociaal en moreel standpunt baseereu. 



Tot een soortgelijk resultaat kwam een ander Nederlandsch ge- 

 leerde, Dr. j. iiiTZEMA BOS (Handelingen Nat. Congres 1891) naar 

 aanleiding van proeven met Mus decumanus. Hij vond dat daarbij 

 de productiviteit eerst op den duur door voortgezette enge ver- 

 wan tschapsteelt afneemt en deze ten slotte zelfs onvruchtbaarheid 

 kan teweegbrengen, maar dat het niet bewezen is, dat de incest- 

 teelt als zoodanig tot de verzwakking der' nakomelingschap of 



