222 



tot het ontstaan van monstrositeiten en ziekelijke dieren aanlei- 

 ding geeft. 



Volgens STRASSBURGER Zijn de celnuclei van eicel en spermato- 

 zoïde niet geslachtelijk van elkander onderscheiden , maar gelijk- 

 waardig en hebbeu de verschillen in algemeenen habitus van de 

 cT en 9 individuen, die ze dragen, alleen ten doel de beide ge- 

 slachtselementen bijeen te brengen, Strassburger staat dus lijnrecht 

 tegenover Brooks , die zooals wij vroeger zagen de spermatozoïden 

 in tegenstelling van de eicel beschouwt als de verzamelplaats, 

 waar zich de gemmulae , die tot variatie der species leiden , 

 ophoopen. 



Daarentegen komt weismann weer met Strassburger overeen, 

 in zooverre als ook hij de physiologische waarde van beide ge- 

 slachtelijke elementen gelijk acht en het essentiëele der bevruch- 

 ting ziet in een verdubbeling der nucleaire germinatieve plasma- 

 massa dus in een quantitatief niet in een qualitatief proces van 

 samensmelting. Volgens hem berust de bevruchting slechts op 

 een vermeerdering van het (door de uitstooting van het tweede 

 richtingsblaasje verminderde) kiemplasma door de bijvoeging van 

 het spermaplasma; maar de kernsubstantie der geslachtscellen is 

 evenmin als die der somatische cellen geslachtelijk gedifieren- 

 tieerd. Wanneer er dan ook geen bevruchting plaats heeft , kan 

 toch even goed het ei-kiemplasma zich beginnen te ontwikkelen , 

 maar om spoedig bij gebrek aan voldoende boeveelheid daarmede 

 te moeten ophouden (Leuckart bij de kikvorsch , Oellacher by 

 het hoen , Hensen bij het zoogdierei). Bij parthenogenese evenwel 

 is de hoeveelheid kiemplasma in de eicel wèl reeds voldoende, 

 en bevruchting dus onnoodig voor de ontwikkeling van het ei, 

 die daarom echter fundamenteel niet onderscheiden is van de 

 ontwikkeling van bevruchte eieren. 



Blijkbaar is Weismann's opvatting van de zaak volkomen af- 

 wijkend van de boven ontwikkelde verjongingshypothese; bij hem 

 toch is geen sprake van een impuls en de spermatozoïden worden 

 slechts passief aangetrokken door de eicel. Maar bij zijn wel wat 

 al te eenvoudige interpretatie van het zoo duistere en ingewikkelde 



